Ettesey?

Het is goed om te horen dat het met iedereen positief is. Het spijt ons dat het zo'n lange tijd heeft geduurd voor we terug konden zenden maar zoals je misschien al hebt gelezen zijn er problemen geweest met electriciteitspannes en als het dat niet was, dan was het netwerk plat.
Daarnaast spenderen we overdag ook heel veel tijd in het weeshuis want wanneer de zon ondergaat komen we niet meer veel buiten want er zijn hier veel slangen in de buurt en sommige slangen kunnen doden in 2 minuten!

Er is ondertussen veel gebeurt en grote veranderingen geweest in het weeshuis. Om te beginnen: In het begin van februari kwamen er problemen tussen de leerkrachten en de hoofdmeester. Het grootste probleem was het feit dat geen enkele leerkracht betaald was voor een paar maand. Na herhaaldelijk een vergadering aan te vragen die de hoofdmeester altijd weigerde besloten ze tot het overgaan van het neerleggen van hun werk.
Ze hebben ook een vergadering bijeen geropen waar we op uitgenodigd waren. Ze hebben ons gevraagd om deze vergadering te leiden als neutraal persoon wat we dan ook gedaan hebben.

De week na deze vergadering zijn er nog enkele ontmoetingen geweest tussen de hoofdmeester en de leerkrachten waarop de hoofdmeester ontslag heeft genomen. De dag daarop hebben we het nieuws vernomen en toen vroeg auntie Rose om gezamelijk de papieren door te kijken waarop bleek dat er weinig genoteerd was van inkomsten, dat er geld verdwenen was en dat er helemaal geen organisatie was.
Op dat moment ontdekte auntie Rose dat het weeshuis in enorme schulden zit en dat de school het klein beetje geld dat er binnen komt, inneemt. Dit was waarschijnlijk de oorzaak waarom dat er zo weinig eten was voor de kinderen in het weeshuis.
Na het proberen op orde te leggen van de papieren zijn er verschillende vergaderingen geweest over de toekomst van de school en van het weeshuis. Er werd besloten om in de toekomst de school en het weeshuis te scheiden van elkander. De school word beheert door de leerkrachten als 1 team en het weeshuis wordt beheert door auntie Rose die de eigenaar is en een raad van beheer.
We zijn gevraagd geweest om in de raad van beheer te zetelen en hebben deze uitnodiging graag aangenomen. De andere leden zijn een pastoor, een coordinator en auntie Rose.
De komende weken zal er waarschijnlijk nog een pastoor bijkomen.

Het eerste probleem dat we aangehaald hebben en dat wij beiden ook vaak ervaren is dat het weeshuis niet echt bekend is en dat er meer reclame moet gemaakt worden over het bestaan van het weeshuis. Mensen doen vaak schenkingen aan weeshuizen maar omdat het Christ Outreach Orphanage niet bekend is gaan de schenkingen naar twee andere en rijkere weeshuizen hier niet ver vandaan.
Daarom hebben we veel geld en tijd gestoken in de verdeling van de brieven.
Hierin vragen we aan grote bedrijven in Ghana om sponsoring te geven aan het weeshuis. Deze brieven zijn persoonlijk rondgebracht door de coordinator Richard.

Ghana vierde op 6 maart zijn 50 jaar onafhankelijk en daarbij hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om het weeshuis bekend te maken in Kasoa. We hebben een spandoek gemaakt voor het weeshuis en de school en een aantal opvallende t-shirts.
Een traditie in Ghana is dat alle scholen op deze dag gaan marcheren op een centraal punt in de stad. Dit marcheren gebeurt op een speciale manier en natuurlijk moest dit ingeoefend worden want het weeshuis had dit al een aantal jaren niet meer gedaan.
En ja, wij hebben ook een spoedcursus marcheren gehad onder groot gelach en plezier van de kinderen (en volwassenen).
Op dinsdagochtend zijn we dan om 4uur s'ochtends vertrokken om naar het weeshuis te gaan want ze moesten op hun best gekleed zijn. Natuurlijk is het niet vanzelfsprekend om in een arm weeshuis te kinderen mooi aan te kleden en het was zoeken naar degelijke kleren zonder gaten. De helft van de kinderen hadden geen deftige schoenen, sommigen hadden zelfs helemaal geen slippers waardoor we dan nieuwe moesten kopen voor zo'n 9-tal kinderen. Want zonder schoenen mag er niet gemarcheerd worden.
Een ander probleem was om er te geraken want we moesten te voet gaan. Het eerste probleem was dat er twee kleine kindjes waren die we niet konden achterlaten wegens gebrek aan opvang dus moesten we hen de ganse weg dragen. Na een half uur wandelen bereikten we de grote weg en dan was het zeer moeilijk om over te steken. Auto's stoppen hier namelijk voor niemand en we hadden veel kinderen bij ons die niet gewend zijn om langs een drukke baan te wandelen.
Toen we de centrale plaats bereikten stonden er al verschillende scholen klaar, allemaal in mooie kledij en met de schoolbus gebracht. We zijn ons dan gaan inschrijven wat ons zo'n 15euro heeft gekost en daarna zijn we naar ons plaats gegaan om te wachten op het vertreksignaal.
Die dag was het zeer warm en de centrale plaats biedt geen schaduw. We hebben 2 uur ter plaatse moeten blijven staan voor we mochten vertrekken aan ons tien minuten durende mars.
Ondertussen werd er wel publiciteit gemaakt in de speech en heeft 1 van de bestuursleden het publiek kort mogen toespreken.
Het was het armste weeshuis aanwezig want de andere scholen en weeshuizen kwamen volledig in kostuum en met vervoer.
Twee uur hebben we de kinderen gestimuleerd door hen bezig te houden en hen water aan te bieden.
Na 2 uur mochten we vertrekken en op het geluid van de drums begonnen de eerste wezen te marcheren. Met een beetje bang in ons hart voor de reactie van de mensen sloten we de rij af want het gebeurt niet vaak dat er blanken mee marcheren. Eenmaal dat we vertrokken waren merkten we meteen dat het hele publiek spontaan begon te juichen. Niet alleen omdat er blanken mee marcheerden maar ook omdat het arme weeshuis met de jongste marcheerders anders bleek te zijn dan de andere scholen en weeshuizen.
We marcheerden niet gelijk, we droegen allemaal iets anders maar we hoorden de mensen zeggen: "dat is het weeshuis!"
Na 10 minuten van marcheren kwamen we aan ons eindpunt waar we auntie Rose enthousiast terug zagen en trots was op haar jonge marcheerders. De kinderen die eerst moeilijk te stimuleren waren voor de mars zeiden: "we hadden veel fans!".
Natuurlijk was ons doel om het weeshuis bekend te maken wat dan ook wel geslaagd was want de dagen achteraf herkenden de mensen ons nog altijd van het weeshuis. Sommigen begonnen zelfs spontaan te marcheren!

We zijn nog altijd bezig publiciteit te maken voor het weeshuis. De kerk van de pastoor hebben we al eens bezocht tijdens de zondagsmis om de mensen betrokken te laten maken, want hier zijn er veel kerken en kerkgemeenschappen die weeshuizen sponsoren en hen ook helpen in andere opzichten.

Daarnaast hebben we nog vaak zieken gehad, wel minder dan vooraf maar er zijn ondertussen al muskietennetten aanwezig.
Ons geld gaat nog altijd vaak naar medicijnen, verband, ontsmettingsmiddelen. We hebben een volledige nieuwe First-Aid-kit aangemaakt. Omdat er geen geld meer is om eten aan te kopen proberen we zoveel mogelijk bij te springen en kopen we mais, bonen, rijst, vis, olie, etc...
Spijtig genoeg waren er ook nog veel openstaande schulden van het weeshuis waarvan de schuldeisers de politie wilden bijhalen.
Dit konden we auntie Rose niet laten aandoen dus hebben we de schulden ivm het eten afbetaald. Het grote deel van het ingezamelde geld gaat naar het voedsel en de medicijnen.

Daarnaast zijn er vaak mensen onder de indruk van het weeshuis en een lieve vrouw uit Zweden die het weeshuis herinnerde van een kort bezoek aan ons heeft bij haar vertrek 50 dollar geschonken waarmee we voor 10 dagen konden aankopen.

We hebben onszelf voorgesteld aan de Social Wellfare Director om contacten te leggen voor ons toekomstige VZW 'Sere'.
Deze zullen we oprichten in Belgie om de weeskinderen te blijven steunen in hun opleiding en opvoeding. Daarom zijn we bezig om van elk kind een dossier op te maken (daarvoor hebben we het Social Wellfare nodig) zodanig dat er mensen in Belgie bereid zijn om een kind te sponsoren in zijn opleiding en opvoeding.
Deze dossiers nemen veel tijd in om op te stellen, van elk kind moet er een foto worden gemaakt, een geschiedenis van het kind en zijn huidige situatie.
Het verder uitwerken van de VZW zullen we doen in Belgie. Nu proberen we zoveel mogelijk contacten te leggen en informatie mee te nemen naar Belgie.

We zijn nog altijd bezig aan de slaapkamers, de bedden en het plafond zijn al gemaakt. Voor de rest proberen we hen te stimuleren om hun kamers proper te houden.
Iets wat we ten zeerste betreuren is dat de kleuterleidster, die we holpen met de moeilijkere kinderen, vertrokken is wegens de slechte hygienische omstandigheden in het weeshuis zoals de stank van de toiletten en het niet uitbetaald worden van het loon.
Hierdoor lopen er nu 20 kleuters rond zonder kleuterleidster. We proberen deze kleuters zoveel mogelijk op te vangen maar hierdoor moeten we ons aandacht verdelen over meerdere kleuters. De kleinere wezen blijken nu wel goed naar ons te luisteren, ook al spreken we hun taal helemaal niet en ze zoeken ons ook het meest op.
We proberen de kinderen zoveel mogelijk positieve aandacht te geven en te tonen dat ze in deze grote wereld die soms hard en koel lijkt, toch voor iemand iets waard zijn. Het is soms moeilijk om te zien dat zulke jonge kinderen aan hun lot worden overgelaten en zelf wil je soms zo veel doen maar het lijkt soms te weinig.
Toch zie je dat de kinderen gelukkig zijn met het weinige dat we geven en dat ze nog tussen al hun miserie geloof hebben op een betere toekomst.
Dat leert ons dat we gelukkig mogen zijn met hetgeen we hebben en dat we ons moed moeten vinden in de kleine dingen van het leven.
Van de tijd dat we nog in Ghana doorbrengen, willen we nog zoveel mogelijk tijd van onszelf geven aan hen want we weten nu al dat wanneer we zullen vertrekken, het moeilijk zal zijn hen achter te laten.
We weten dat we niet veel op het internet gaan maar we zijn zo druk bezig met het weeshuis dat de tijd ons te kort schiet.
Voor de rest gaat alles goed met ons, Adinda heeft wel een voedselvergiftiging gehad dankzij het eten van het gastgezin.

We hebben zoveel verhalen maar kunnen ze helaas niet vertellen doordat de electriciteit zal uitvallen dus zullen jullie moeten wachten tot we terug zijn in Belgie en dan zullen we ze met plezier vertellen!

Neen Jo, we hebben nog altijd geen aapje gezien.

Groetjes aan iedereen!
Adinda en Kevin