Introductiedagen

Hallo iedereen!

Hier zijn we terug met een beetje uitleg. Ondertussen hebben we ook al een aantal mensen leren kennen die deelnemen aan het SYTO-projec waaronder: een Amerikaan, een Zweed, een Duitser en een Britse. Het is dus zeker internationaal hier!

Maandag zijn we begonnen en om 9.30u kwam Charles, onze SYTO-begeleider ons ophalen om naar het hoofdkantoor te gaan. Hier hebben we onze eerst les gekregen van mevr. Tina Duah, die ons informatie geeft rond de lokale cultuur. Hierbij hebben we geleerd dat je de linkerhand niet mag gebruiken en zeker niet om te zwaaien want het is zo onbeleefd. De vuile dingen in het leven doe je hier blijkbaar met de linkerhand, wat natuurlijk wel moeilijk is voor Kevin, want die is linkshandig . Verjaardagen worden niet gevierd hier, terug moeilijk voor Kevin die 23 wordt op de 31ste januari...
Zeg nooit over hun cultuur 'this is crazy' want dit beschouwen ze alsof we zeggen dat de mensen gek zijn. We weten wat we mogen dragen op welke gelegenheden en plaatsen en hoe we het best omgaan met de mensen zoals niet verlegen zijn om een hand te schudden.
Want Ghanese mensen zijn ZEER fysiek in het contact met hun medemens.

Daarna zijn we naar het strand geweest om even te verpozen waar Charles ons heeft doen kennis maken met de lokale gerechten en zo leerden we ook onze nieuwe collega's kennen, die eigenlijk stuk voor stuk zeer sympathiek zijn. We zijn heel veel aangesproken door mensen die vanalles wilden verkopen want als je hier blank bent, dan heb je volgens hen natuurlijk veel geld. Het is niet makkelijk om neen te zeggen maar tot nu toe zijn we 'souvenir-vrij', jammer voor de familie

Als je hier ergens naartoe wil gaan, dan moet je de busjes gebruiken. Deze vallen uit elkaar, zijn overvol, het is er snikheet maar gelukkig goedkoop.

Weetje-van-de-dag: Als mensen hier overlijden, dan worden ze soms begraven in een kist aangepast aan hun beroep. Zoals, was je een treinconducteur, dan wordt je begraven in een treintje. We hebben vliegtuigjes, kippen en kisten met raampjes gezien. Nu, de kisten zijn wel heel artistiek en kleurrijk afgewerkt, echt knap om te zien.

Dinsdag
's Ochtends weer les gehad van Tina, informatie gehad over het verblijven in een gastgezin, hoe het gastgezin trots is om Westerlingen in huis te hebben, ze nemen je dan ook overal mee naartoe, zelfs naar begrafenissen...
We hebben uitleg gekregen hoe we moeten reageren als we positieve of negatieve opmerkingen geven en ze heeft ons ook geholpen op het reageren bij benadering want er zijn verschillende manieren met andere bedoelingen om de hand te schudden. Huwelijksaanzoeken zijn hier veel voorkomend en je hoeft de persoon echt niet te kennen, onze Duitse collega is al ten huwelijk gevraagd

In de namiddag zijn we naar de markt geweest (zie foto's). Het is er zeer anders dan bij ons, zeer druk, vuil. Iedereen wil je dat je bij hen koopt. We hebben vaak handjes moeten schudden en ook het woord Ubruni is vaak gevallen (in positieve zin).

Dan zijn we naar het museum geweest waar de eerste president van Ghana begraven ligt. Hij had ervoor gezorgd dat Ghana onafhankelijk werd en bevrijd werd van onderdrukking, interessant om te zien.

Daarna naar het 'Cultureel Centrum' waar je allerhande handgemaakte souvenirs kon vinden, weeral veel handjes schudden en verkooptechnieken aanhoren.
Maar als we zeggen dat we vrijwilligers zijn, dan hebben ze er alle begrip voor en dan gaat de verkoop al wat naar beneden

Het is wel moeilijk om aan de armste mensen niets te kunnen geven, want als je aan 1 persoon iets geeft dan komen er honderden bij.

We gaan vanavond eten met de collega's en morgen hebben we Afrikaanse dans en djembe lessen. Geniet van de foto's en tot later!

Groetjes, Adinda en Kevin