Eerste week Kasoa
16.12.2006
32 °C
Hier zijn we eindelijk na een week wachten om jullie op de hoogte te houden van onze ervaringen in Ghana. Sinds vorige week vrijdag zijn we op onze bestemming in Kasoa aangekomen waar we ons gastgezin hebben ontmoet. Heel vriendelijke mensen met schattige deugnieten van kinderen, ze hebben ons zeker welkom doen voelen.
Nu zijn we ondertussen al heel goed ingewerkt in het Afrikaanse leven. Lopend water, vergeet dat maar, hier wassen ze zich uit een emmer met water uit een put ('t is wel proper).
Geen lopend water = geen spoelend toilet. Veel last van mieren en Slammie de salamander als huisgenoot in onze kamer.
Het lijkt misschien erg maar geloof ons, het valt allemaal zeer goed mee.
's Avonds zitten alle mensen samen om te praten of tv te kijken in het winkeltje van Emelia (de gastvrouw). Dit is steeds een gezellige bedoening. Onze dagen bestaan uit vroeg opstaan en vroeg gaan slapen, ons ritme moet nog aangepast worden.
Waar we natuurlijk het meest over willen vertellen is het weeshuis. We zijn nu al elke dag van de week geweest om te werken, de eerste 2 dagen hebben we lesgegeven. We hadden elk een andere klas waar Adinda sociologie, recht en engels gaf en Kevin gaf les in religieuze en morele educatie en samen hebben we hen Frans geleerd.
De lokale taal 'Twi' hebben we al veel beter onder de knie en we kunnen al wat terug zeggen.
Aan het weeshuis is dus ook een school verbonden maar toch gaat onze meeste aandacht naar het weeshuis zelf.
Er zijn ongeveer een 35-tal wezen. Deze slapen verdeeld onder 2 slaapkamers (elke slaapkamer heeft de grootte van een gewone studentenkamer, ze slapen minimum met 3 in een eenpersoonsbed.
De kinderen krijgen allemaal op verschillende tijdstippen 's morgens hun eten en de volgende keer is pas 's avonds. In het weeshuis is het vooral 'survival of the strongest'. Kinderen onderhandelen om met andere kinderen om meer eten te krijgen, de kleinere zijn hun portie al vlug kwijt als je ze eventjes niet in de gaten houdt.
We waren vooral verrast door de staat van hun kleren, sommige kinderen hun kleren vielen gewoon van hun lichaam en soms hebben ze niet meer dan 1 kledingstuk, dus bedankt aan de mensen die kleren hebben ingezameld voor ons (Reseda en Natacha).
We hebben een aantal kinderen er al mee gelukkig gemaakt en sommige houden we nog achter om volgende week als kerstgeschenk te geven.
Het was een heel gevecht om de kleren uit te delen, alle kinderen riepen en schreeuwden om toch maar iets te krijgen. Zelfs de ouderen zouden kleren accepteren die VEEL te klein zijn. Maar dat niet alleen, zelfs de leerkrachten staan te schreeuwen om toch maar iets aan hun kinderen te geven.
We hebben dan maar wat structuur in het verdelen van de kleren aangebracht, hierdoor zijn we wel een hele dag bezig geweest maar we hebben elk kind wel iets kunnen geven.
Deze week zijn de examens geweest en geloof het of niet maar vanaf 3 jaar krijgen ze hier al examens. We moeten eerlijk zijn dat de examens niet eenvoudig zijn, je kan het wel vergelijken met onze examens. De kinderen moeten wel betalen om de examens te kunnen afleggen want geen geld betekent gebuisd zijn. Zo zijn we er wel een paar tegengekomen. (We hebben wel 1 iemand geholpen door hem een euro te geven voor zijn examens te kunnen afleggen maar spijtig genoeg kunnen we ze niet allemaal helpen.)
Hetgene waar we ze het meest mee kunnen helpen is het geven van ons brood of ander eten want ze hebben altijd wel nog honger. Hier in Kasoa kunnen er al 4 mensen eten voor samen maar 4euro (drank inbegrepen). Natuurlijk kunnen we dit niet altijd doen maar je ziet altijd wel dat ze honger hebben. Als je hen vraagt wat ze willen eten dan antwoorden ze meestal met 'het mag van alles zijn'. Zelfs droog brood met water is al genoeg, ze zijn je er zeer dankbaar voor.
Voor de rest spelen we met de kinderen, praten we met hen over vanalles. We tonen aan elkaar onze cultuur. We leren hen ook wat over de Griekse mythologie en nu hebben we ook een boek gevonden van Shakespeare's Hamlet waar we over zullen vertellen.
Op de kleintjes houden we toezicht, we spelen met ze (zonder speelgoed want dat hebben ze helaas niet), nemen hen soms mee naar de markt.
We zijn ook op lange termijn aan het kijken om een ondertussen gestart bouwproject af te werken maar daar houden we jullie nog van op de hoogte. We zullen dit afsluiten want we zijn hier al 2 uur bezig, ja, zo traag gaat het echt wel 
maar we vinden het heel leuk in het weeshuis, leuke en fantastische kinderen en een tof gastgezin.
Nu nog even de foto's en dan zien we jullie snel terug.
Groetjes, Adinda en Kevin
Rose van het weeshuis (3 jaar)
Rose en Abijo
Godfred (17 jaar) en Kevin
Adinda, Princela en Pepethra (deze 2 meisjes nemen we elke morgen mee naar het weeshuis om les te volgen, ze blijven voornamelijk bij ons want ze zijn niet ingeschreven, ze verstaan geen engels maar we proberen hen het een beetje aan te leren. Ze zijn 6 en 7 jaar en zijn nog nooit naar school geweest. Ze leven in de buurt van ons gastgezin)
Kerkzang in school van weeshuis
Adinda en Christian, de jongste telg van het weeshuis (1,5 jaar)
Dit zijn de slaapkamers.
De kindjes van het gastgezin
Hallo Adinda en Kevin,
Bedankt voor jullie mooi verhaal en leuke foto's. Wij zien dat jullie zich daar goed voelen en dat jullie veel doen voor deze mensen. We zien ook dat de nood daar zeer hoog is. Wij stellen alles in het werk om nog kleding te kunnen versturen naar Ghana. Pierre heeft gezorgd voor het mail adres van de minister van ontwikkelingssamenwerking en we zullen daar ook proberen. Van zodra we nieuws hebben zal ik kleding gaan inzamelen. We gingen gisteren eten met oma en opa in de grill 't rebbetje in Oostende(je weet wel Adinda waar we reeds verschillende keren geweest zijn). Ik kreeg daar ook juist telefoon van jou uit Ghana. Opa deed het ganse verhaal tegen de eigenares van de zaak. Toen we moesten betalen 87,50 € zei deze dame dat we dit bedrag mochten storten voor jullie project. Wij vonden dit heel tof, dus ik stort dit deze week op jullie rekening voor Ghana. Deze mensen zeiden dat ze zeker zoiets wilden doen voor zo'n project. Je ziet Dindeke en ik voel me daar ook goed bij dat er toch nog mensen zijn die aan hun medemensen denken hé. Ik laat je want nu gaan we eten bij de japanner (ik trakteer voor Pierre zijn pensionering). Vele kusjes van ons allen uit Oostende. Mama , Pierre, Zeger, Tristan, Charlotte, Oma, Opa, tante Laurette en ik mocht niet vergeten van je maraine Natascha. Een likje van Plucheke.
17.12.2006 by mama 8