Jan 07

Met kerst zijn we met het gastgezin naar de familie gegaan van Emilia, dit was in Oda (hier staat de grootste boom van heel West-Afrika - 66 meter!). De vader van Emelia heeft ons meegenomen naar zijn stuk land. Hierop wonen er nog altijd oude stammen die vooral op het land werken. Vroeger had je er nog de diamantmijnen maar nu is het voornamelijk nog de cacoa-plantages. Deze zijn we allemaal gaan bezoeken.
Het hoogtepunt van de dag was onze ontmoeting met de chief van het dorp. We werden op audientie gevraagd en moesten volgens bepaalde protocol hem begroeten.

Op 28 december zijn we vertrokken naar de havenstad Tema waar we uitgenodigd waren door Ruth en Emmanuel. De volgende dag waren we getuigen op hun huwelijk (Ruth is Belgische en Emmanuel een Ghanees). Daarna hebben we de beste maaltijd van ons leven gehad, nl: elk een hamburger met frietjes en mayonnaise of ketchup en daarna elk een spaghetti.
Ruth en Emmanuel zijn meegegaan naar Kasoa waar ze een dag zijn gebleven en van de gelegenheid gebruik maakten om het weeshuis te bezoeken.

Daarna hebben we 9 dagen na elkaar gewerkt en toen wilden we 3 dagen even verpozen. We zijn naar Cape Coast geweest, dit is de stad waar het slavenkasteel 'Elmina-castle' staat. We hadden geen tijd om het te bezoeken maar we keren zeker nog eens terug. In Cape Coast hebben we de nacht doorgebracht en 's morgensvroeg zijn we doorgereisd naar Kumasi dan van Kumasi naar Ejura van daaruit naar Sunyaani. Al bij al heeft deze trip ons 12uur reizen gekost in een overvolle trotro (de Ghanese bus) die half uit elkander valt. Deze bussen zijn afkomstig als afdankertje uit Europa (vorige keer was er zelfs een oud Rijkswacht busje uit Belgie!) Bij deze soms 3uur durende ritten worden we zelfs door pastoors/apothekers vergezeld terwijl dat ze luidruchtig Gods woord preken en daarna hun inboedel verkopen. In Sunyaani hebben we overnacht en dan terug doorgereist naar Kumasi en van Kumasi naar Accra. De rit van Sunyaani naar Kumasi heeft Adinda bijna 3 uur op Kevin zijn schoot doorgebracht wegens plaatsgebrek (ze hadden 36 mensen in een busje gestoken waar er anders maar 15 in kunnen).
Van Kumasi naar Accra hadden we een reisbus die 2 keer een platte band heeft gehad (dezelfde band) en de 2de keer is hij met z'n platte band nog 20km verder gereden naar Accra.
Van Accra zijn we de volgende dag terug gegaan naar Kasoa waar we de nieuwe vrijwilliger hebben rondgeleid.
Dus 3 dagen van druk reizen maar we hebben ons wel goed geamuseerd.

Voor zover onze vrije dagen want we zijn vaak in het weeshuis maar we voelen ons daar niet minder bij en we hebben ook een leuk gastgezin waar de kinderen wel altijd voor verrassingen zorgen. (Venessa, Tracy en Keke)

Doordat met het start van het nieuwe jaar, het weeshuis 10 leerkrachten heeft aangeworven moesten we geen les meer geven.
Al denken we dat het geld voor 6 leerkrachten beter besteed kan worden, toch hebben we er ons moeten bij neerleggen.

Een aantal kinderen van het weeshuis hebben spijtig genoeg een grote achterstand op vlak van groei, sociaal en educatief vlak. Het gaat toch om een 6-tal kinderen. Deze gaan naar de les maar de leerkrachten kunnen hun niet controleren, hierdoor lopen ze in feite heel de dag buiten rond. We hebben al veel gekeken voor deze gasten waardoor ze ons nu al wat beter kennen en wij hen al beter kennen. Hierdoor hebben we het voorstel gedaan om met hen een aparte klas te maken, dit voornamelijk omdat ze allemaal rond dezelfde leeftijd schommelen. Zo kunnen we beiden veel individuele aandacht geven die ze anders niet kunnen krijgen in de grote klassen. Het gaat rond de super toffe gasten: Akojo, Akwesi, Paa Kwesi, Yaw, Rose, Ebenezer en met momenten kijken we ook voor onze kleine Christian.

Met inspiratie op te doen bij de kleuterleidster zijn we begonnen met het leren schrijven van het alfabet, wat bij allen nog wat moeilijk gaat. We proberen ook op een leuke manier te leren rekenen door Ruth haar stressballen en de stylo's te gebruiken als rekenmateriaal. Om de kinderen te controleren zijn we aan het proberen het 'Tokensysteem' toe te passen. Dit betekent dat als ze goed zijn, een sticker krijgen en bij 6 stickers mogen ze in onze grabbeldoos grijpen.
Deze klas hebben we maandag, donderdag en vrijdag. De rest van de dagen zitten ze dan bij hun gewone leerkracht.

Naar aanleiding van al onze ziekenhuisbezoeken i.v.m de malaria hebben we dus besloten om iets te doen aan de slaapkamers van de jongens en de meisjes.

Doordat we gewaarschuwd zijn geweest door verschillende mensen dat de hoofdmeester van het weeshuis het geld van de vrijwilligers niet op de correcte manier spendeert hebben we besloten om het geld dat we willen geven direct met de kinderen gaan controleren.
Dat betekent dat we het materiaal voor de bouw van de kamer, van de slaapgelenheid met hen zullen aankopen.

Voor elke kamer hebben we een van de oudste wezen aangewezen om op te schrijven wat ze nodig hadden. Eenmaal dat ze dit gedaan hadden moesten ze een berekening maken over hoeveel dat alles in totaal zou kosten. Daarna zijn we met hen naar verschillende winkels, houtbewerkers en electriciens gegaan om te zien hoeveel het materiaal dat ze nodig hebben zou kosten. Dan hebben we hen een volledig bedrag gegeven per kamer en moesten ze opschrijven wat zij het belangrijkste vonden wat ze nodig hadden voor de kamer maar zodanig dat ze niet boven hun bedrag gaan.
Hiermee bedoelen we dat ze het belangrijk vinden dat er muskietennetten komen ter bescherming tegen malaria, kuisgerief, degelijke slaapgelegenheid (bedden) zodanig dat iedereen een plaats heeft om te slapen. Dit hebben ze dan allemaal gedaan en nu zijn we bezig met het maken van plafonds voor de gaten zodanig dat de muskieten niet binnen kunnen. Er moeten ook nieuwe bedden komen want er slapen er sommigen op de grond.

Samen met de kinderen hebben we al de ramen beveiligd met muskietennetten, de deuren beveiligd op indringers, de kamers en de bedden uitgekuist en de kamers volledig herverfd. Dit hebben we allemaal samen gedaan zodanig dat de kinderen er volledig in betrokken werden en dat ze ook de betekenis kennen van het geld en ook zorg zullen dragen voor hun eigen arbeid dat ze er hebben in gestoken.

Er moet nog steeds veel gebeuren en doordat de school terug is begonnen hebben we alleen nog de weekends om met de gasten voor het materiaal te kijken. Maar we hebben nu ook een nieuwe vrijwilliger (Abi) die samen met ons voor de kosten kijkt en waarmee we sommige projecten kunnen realiseren.

Een van de volgende projecten waarmee we ook bezig zijn is het aanleggen van electriciteit. Er is geen licht in het weeshuis want om 17.30u is het al donker en het weeshuis ligt in een afgelegen gebied.
's Avonds gebruiken de kinderen kaarsen om licht te maken maar dit is zeer gevaarlijk want ze plaatsen de kaarsen op hun bed en er is geen begeleiding om een oogje in het zeil te houden.

We zouden ook graag stromend water voorzien in het weeshuis maar hiervoor kunnen we rekenen op de hulp van SYTO die een grote sponsor heeft vanuit Australie. Daarvoor moeten we eerst een dossier opstellen met de leefomstandigheden in het weeshuis.

We hebben een aantal keer contact gehad met SYTO. Tina Duah (hoofd van SYTO) is al een aantal keer naar het weeshuis gekomen om de leefomstandigheden in het weeshuis te bekijken en heeft ons ook gevraagd om 4 kinderen van de 40 wezen uit te kiezen die SYTO gesponsord kunnen worden.

Hiervoor hebben we alle dossiers van de kinderen bestudeerd. Het was even zoeken want niet alle dossiers waren correct opgesteld en ook 4 kinderen uitkiezen die een betere toekomst krijgen is niet meteen het gemakkelijkste om te doen.
We hebben bepaalde criteria toegepast om te selecteren. SYTO sponsort op vlak van school, kleren en bijkomende zaken.
We hebben uiteindelijk na lang denken en beraadslagen samen met Abi onze nieuwe vrijwilliger 4 kinderen uitgekozen. We hebben 2 oudere kinderen uitgekozen, een jongen en een meisje die volgend jaar naar Senior Secondary School gaan als ze gesponsord worden door SYTO. Beiden hebben verschillende broers en zussen zitten in het weeshuis waardoor ze op hun beurt terug voor hen zouden kunnen zorgen. Zo konden we voor aantal kinderen van het weeshuis toch iets doen.
Daarnaast hebben we een van de kleinere kinderen genoemen die aan ondervoeding lijdt en achter staat op groei, sociaal en educatief vlak. En als laatste hebben we een jongen gekozen die geen enkel familielid meer heeft, zelf aan ondervoeding lijdt en helemaal alleen op deze grote wereld staat.

De maand januari is vooral gevuld geweest met veel ziekenhuisbezoeken. Dit heeft vooral veel van ons extra tijd in beslag genomen.

Het is allemaal begonnen op 2 januari toen kleine Rose hoge koorts (38,5 graden) bleek te hebben. In het weeshuis zelf was er niemand van de leiding aanwezig uitgezonderd een Nigeriaanse vrouw die het kind wou genezen door te bidden voor haar en daarmee de duivel uit te drijven.
We hebben dan geprobeerd om Rose mee te nemen naar het ziekenhuis maar de Nigeriaanse vrouw hield ons tegen. We hadden het vermoeden dat het malaria kon zijn doordat de kinderen slapen in niet beschermde kamers. We hebben dan 2 uur gewacht op Auntie Rose (hoofd van het weeshuis). Ondertussen hadden we kleine Rose proberen af te koelen en haar in een hygienische omgeving te leggen.
Nadat Auntie Rose haar toestemming had gegeven om Little Rose mee te nemen naar het ziekenhuis, zijn we dan naar Central Clinic gewandeld.
Daar werd het kleine meisje onderzocht door een nachtverpleegster die als eerste conclusie malaria gaf en hiervoor de 1ste medicijnen heeft toegediend. Om zeker te weten dat het malaria was moesten we de volgende dag terugkomen naar de dokter om dan een bloedtest te laten doen.

De volgende dag zijn we al vroeg in de ochtend geweest omdat de wachttijd anders te lang is. De dokter heeft ons ontvangen en was tamelijk verrast door de conditie waarin het meisje was. We vernomen dan ook dat Little Rose 4 jaar was terwijl ze tegen ons hadden gezegd dat ze 2 jaar was en ze woog maar 12 kg.
We toonden hem ook de opgezwollen buik en vertelden dat er nog meerdere kinderen in het weeshuis waren met dezelfde ondervoeding. Hij zei dat we hen mochten meebrengen en zo gezegd, zo gedaan. We zijn dezelfde dag nog naar het weeshuis gegaan, de kinderen met de opgezwollen buik (hier noemen ze dat Koshioko) genomen, ze gewassen, aangekleed en gewandeld naar het ziekenhuis.

Hier werden ze onderzocht door Dr. Benjamin die ze allemaal een ontwormer en extra vitaminen die we ze 's avonds hebben toegediend. Voor de consultatie en de medicijnen heeft de dokter van uit zijn eigen zak betaald. Wat zeer uitzonderlijk is voor een dokter in Ghana en wat het nog zo bijzonderder maakte was dat het een prive-ziekenhuis is en dat hij dit allemaal zelf bekostigd.
De volgende dagen hebben we dan telkens de medicijnen zelf toegediend omdat de leiding van het weeshuis niet consequent aanwezig was.

Een week later zijn we opnieuw naar het ziekenhuis moeten gaan met Grace en Abraham. Ze hadden beiden hoge koorts die we met onze eigen thermometer hadden vastgesteld. Ook bij hen werd de diagnose gesteld van malaria. Hier kwamen we weer tot een verontrustende constatatie. Grace had geen gezwollen buik maar wel een ondervoeding en voor haar leeftijd van 5 jaar, woog ze amper 10 kg. Maar de dokter heeft weeral betaald voor de consultatie, de medicijnen en de vitaminen. Hiervoor zijn we hem best wel dankbaar want anders zouden de kosten hoog oplopen.

Wij hebben dan gesproken met Mike (de man van het gastgezin). Hij helpt boeren van kleine dorpjes een grotere omzet te hebben bij hun oogst dus hij weet tamelijk veel over gezonde voeding. Het probleem in het weeshuis is dat ze geen regelmatige en evenwichtige voedingspatroon hebben. De kinderen eten op verschillende uren van de dag, ze krijgen wel veel rijst maar de andere proteinen zijn niet aanwezig. Doordat vlees ook zo duur is in Ghana kunnen ze dit niet aankopen maar Mike zei dat bonen een goed alternatief is en ook een aantal planten die hier groeien voor een extra voedzaamheid zorgen.
Dit hebben we dan overgebracht naar Auntie Rose en we proberen haar te helpen met het meer gerichter voedingspatroon voor de kinderen. Ze hebben ondertussen al eens bonen geproefd en het bleek wel in de smaak te vallen

Ondertussen zijn al de kinderen al goed genezen. Little Rose die eerst altijd kwaad en vies rondliep, lacht en speelt altijd en ze achtervolgt ons werkelijk overal!

Toen we dachten dat alles terug goed ging zijn we terug naar het ziekenhuis geweest voor Moses. De jongen had een opgezwollen gezicht tengevolge van een zware ooginfectie. Het vreemde is dat van alle leerkrachten, niemand dit had opgemerkt. Het was pas toen we aankwamen en het vertelden dat ze het ook zagen.
Opnieuw heeft de dokter betaald voor zijn medicijnen.

Al deze bezoeken nemen natuurlijk veel tijd in beslag want hier in Ghana kan je gerust 3 uur wachten voor je aan de beurt komt.
Doordat er nog veel kinderen zijn die ziek zijn en ondervoeding hebben, wilden we aan de dokter voorstellen of hij niet kon komen naar het weeshuis. Dit wil hij doen dus een van de volgende dagen krijgt het weeshuis een bezoekje van dokter Benjamin Brew die al zoveel voor hen heeft gedaan, echt een fantastische dokter dus!

Deze week wilden we al eerder een bericht zetten op de site maar weer werd ons aandacht gevestigd om iemand naar het ziekenhuis te brengen. Door het lezen van de dossiers hadden we gelezen dat beide ouders gestorven zijn aan HIV/AIDS.
Toen we vroegen of het kind ook getest was, kwam er geen duidelijk antwoord. Later bleek dat het kind niet getest was geweest wat natuurlijk moest gebeurt zijn door de sociale werker. Het is een jongen die soms graag een gevecht aangaat, wat gevaarlijk is voor de andere kinderen.
En ook als hij het zou hebben zou hij dan de nodige medicijnen moeten hebben waardoor hij dan een beter leven zou hebben. Nu, we wisten niet of hij daadwerkelijk HIV/AIDS had waardoor de leiding zei dat we hem maar naar het ziekenhuis moesten brengen want wij zouden niet zoveel moeten betalen als hen wat uiteindelijk niet waar bleek te zijn want iedereen betaalt evenveel.

We zijn dan met de jongen naar het ziekenhuis geweest, bloed laten nemen en 30 minuten later kregen we het resultaat: de jongen bleek gelukkig negatief te zijn! Dus de ouders moeten de ziekte opgelopen hebben nadat hij geboren was. We zijn natuurlijk heel blij voor de jongen want het is een slim gastje, zit bij ons in de klas en doet goed z'n best.

Update:
Terwijl we bezig waren op het internet hebben we even een pauze genomen en met de dokter contact opgenomen. Tot onze grote verrassing kon hij vandaag komen, dus zijn we samen met hem deze namiddag naar het weeshuis geweest. Daar heeft hij alle kinderen onderzocht. Een aantal blijken malaria te hebben en sommigen hadden ook infecties. Hij heeft medicijnen voorgeschreven en ook de medicijnen die in het weeshuis geleverd zijn deze week nagekeken. Daarna zijn we terug naar zijn ziekenhuis geweest om de medicijnen op te halen voor alle kinderen. Weer heeft hij er voor betaald.
We zijn dan nog de medicijnen gaan geven aan de kinderen en zullen dit de volgende dagen verder blijven doen.
Morgen gaan we terug om alle medicijnen die ze hebben, mooi te organiseren zodanig dat ieder kind het juiste medicijn krijgt.

Hallo iedereen!

Het is alleszins een drukke maand voor ons geweest dus we hebben weinig tijd gehad om onze blog up te daten en natuurlijk ook de constante electriciteitspannes zijn een hinder.
Maar we zullen proberen alles in 1 dag op de computer te zetten.

Eerst en vooral willen we antwoord geven op enkele vragen die we gelezen hebben op de site want het is wat te moeilijk om op iedereen persoonlijk een respons te geven.

Jolien: We zullen de boodschap doorgeven aan Emelia, we denken wel dat ze het zal begrijpen. Wisdom is geadopteerd door zijn grootmoeder, wij hebben hem nog niet gezien vandaar dat er geen foto's zijn. Voor zover we op de hoogte zijn, stelt hij het goed. Maar je weet het ook wel, je kent wel de gang van zaken in het weeshuis

Opa en oma: Alles gaat goed. 's Avonds gaan we niet meer buiten omdat er de eerste 2 weken van januari Nigeriaanse bendes op pad waren die het wat onveilig maakten. Dit is nu voorbij en is het weer veilig om buiten te komen 's avonds. Hopelijk gaat alles goed met oma? Kevin is al genezen en voelt zich kiplekker. We moeten nog altijd vaak met veel kinderen naar het ziekenhuis gaan maar daar geven we hierbeneden wat meer uitleg over. We bellen niet meer zoveel vanuit Ghana want we hebben ontdekt dat de persoon die het telefoontje ontvangt, mee moet betalen. Groetjes en kusjes!

Wendy en Tom: De kleine spruit is op komst, al zenuwen ondertussen? Het klinkt alvast spannend, hou ons zeker op de hoogte want we kijken er naar uit? (Mogen wij al weten of het een jongetje of een meisje is? )

Harde kern: Leuk dat jullie nog afspreken en dat we nog wat informatie krijgen van het thuisfront, fijn dat het goed gaat voor iedereen en dat Amaurie en Jonas eindelijk de weg hebben gevonden naar 'Comments'.

Steven en Steffie: Proficiat met jullie 2 jaar! Geniet ervan in Parijs. Binnen een maand en half zitten we ook aan ons 1ste jaar. Oja, en de groetjes aan Frank

Papa en Mama: Zetten jullie ook nog es een berichtje op de site? Ik mis het thuisfront af en toe wel. Zeg zeker tegen Andy dat hij es belt of een smsje stuurt. Wens hem vast en zeker succes in Australie en de groetjes aan Ian en Meghan. Doe ook de groetjes aan oma, Jimmy, Stefanie, Wendy en de rest van de bende.
Groetjes aan jullie en Prutske! Adinda en Kevin xxx

Mama en Pierre: Hier eindelijk een berichtje. De telefoongesprekjes zijn soms moeilijk te verstaan maar wel leuk dat we ze soms nog hebben. Hopelijk gaan de examens van Tristan goed maar hem kennende zal dat wel geen probleem zijn. Als jullie naar klein oma gaan, doe de familie de groetjes. Het is heel leuk om hen ook te horen op de blog. Ik mis jullie allemaal, natuurlijk ook mijn klein Pluchke, geef haar een grote knuffel van me. De groetjes aan Zeger, Tristan, Charlotte, Zdenna, Peter, Philipke, de kleine spruit, Isabel, Luigi en het derde afkomend kleinkind en tante Laurette.
Groetjes, Kevin en Adinda xxx

Reseda: Hopelijk gaat alles nog goed met Winterke en vindt hij de school leuk. De groetjes aan Nico, we zijn nu al 2 maand weg maar de tijd lijkt wel voorbij te vliegen. Je verjaardag zullen we zeker vieren en het zal een spetterend feest zijn als we terug zijn. Als je Michael ooit nog es tegenkomt, doe hem dan veel groetjes. Adinda en Kevin xxx

Dominique: On t'ecrit maintenant. Nos excuses parce'que nous sommes tres tard avec la response mais comme tu vois, c'est pas facile pour travailler avec l'internet. Tu as demander pour l'adresse pour envoyer quelque chose, ici est notre adresse:

Merci pour tout!
Adinda et Kevin

Fre, Nick, Jo, Katrien en Stijn: Groetjes aan iedereen, tis leuk om af en toe es berichtjes te lezen (Jo, Nick en Stijn... beetje meer mag wel ) Dus Fre en Katrien, hou ze es op de hoogte en zeg dat wij een site hebben... Dikke groetjes van ons beiden, Adinda en Kevin xxx

Ruth and Emmanuel: We enjoyed your wedding and look forward to see the pictures and to see you TOGETHER again in Belgium. Nice fact to know: Rose is smiling and playing