Dec 06

Hallo beste mensen!

Eerst en vooral een gelukkig kerstfeest toegewenst en een gelukkig nieuwjaar! Deze week is er ondertussen heel wat gebeurt maar het belangrijkste event is het kerstfeestje in het weeshuis.
Gisteren zijn we naar het weeshuis geweest en hebben we een hele namiddag gevuld met spelen, muziek en een hapje en drankje.

De laatste weken zijn we bezig geweest om de kleding die we mee hadden uit te delen, maar een deel hebben we achter gehouden om er pakjes mee te kunnen maken voor kerstdag. Door een beetje geld te gebruiken van jullie sponsoring hebben we kleding gekocht voor de wezen die helaas niet in de kleren konden die Reseda en Marraine Natacha hebben ingezameld. Dus bedankt aan iedereen voor jullie steun!

We zitten hier nu in Ghana en vieren vanavond kerst maar toch missen we jullie allemaal heel veel. We zijn altijd heel blij als we de berichtjes zien van de mama van Adinda, Pierre en de mama en papa van Kevin en ons vrienden, ook de leuke teksten van oma en opa van Adinda, hopelijk gaat alles goed met oma?
Vanavond zijn jullie in ons gedachten!

Vrolijk kerst van ons beiden en we hopen jullie vlug te mogen horen.
We hebben een gsm nummer maar helaas hebben we ons nummer niet bij, daarom vragen we aan de mama van Adinda om het gsm nummer als extra berichtje te plaatsen op de site. Dus kijk allen bij 'Comments' voor ons gsm nummer.

Hier nog een paar foto's, we missen jullie enorm!
Kussen en knuffels,
Adinda en Kevin

Hier zijn we eindelijk na een week wachten om jullie op de hoogte te houden van onze ervaringen in Ghana. Sinds vorige week vrijdag zijn we op onze bestemming in Kasoa aangekomen waar we ons gastgezin hebben ontmoet. Heel vriendelijke mensen met schattige deugnieten van kinderen, ze hebben ons zeker welkom doen voelen.

Nu zijn we ondertussen al heel goed ingewerkt in het Afrikaanse leven. Lopend water, vergeet dat maar, hier wassen ze zich uit een emmer met water uit een put ('t is wel proper).
Geen lopend water = geen spoelend toilet. Veel last van mieren en Slammie de salamander als huisgenoot in onze kamer.
Het lijkt misschien erg maar geloof ons, het valt allemaal zeer goed mee.
's Avonds zitten alle mensen samen om te praten of tv te kijken in het winkeltje van Emelia (de gastvrouw). Dit is steeds een gezellige bedoening. Onze dagen bestaan uit vroeg opstaan en vroeg gaan slapen, ons ritme moet nog aangepast worden.

Waar we natuurlijk het meest over willen vertellen is het weeshuis. We zijn nu al elke dag van de week geweest om te werken, de eerste 2 dagen hebben we lesgegeven. We hadden elk een andere klas waar Adinda sociologie, recht en engels gaf en Kevin gaf les in religieuze en morele educatie en samen hebben we hen Frans geleerd.
De lokale taal 'Twi' hebben we al veel beter onder de knie en we kunnen al wat terug zeggen.
Aan het weeshuis is dus ook een school verbonden maar toch gaat onze meeste aandacht naar het weeshuis zelf.

Er zijn ongeveer een 35-tal wezen. Deze slapen verdeeld onder 2 slaapkamers (elke slaapkamer heeft de grootte van een gewone studentenkamer, ze slapen minimum met 3 in een eenpersoonsbed.
De kinderen krijgen allemaal op verschillende tijdstippen 's morgens hun eten en de volgende keer is pas 's avonds. In het weeshuis is het vooral 'survival of the strongest'. Kinderen onderhandelen om met andere kinderen om meer eten te krijgen, de kleinere zijn hun portie al vlug kwijt als je ze eventjes niet in de gaten houdt.

We waren vooral verrast door de staat van hun kleren, sommige kinderen hun kleren vielen gewoon van hun lichaam en soms hebben ze niet meer dan 1 kledingstuk, dus bedankt aan de mensen die kleren hebben ingezameld voor ons (Reseda en Natacha).
We hebben een aantal kinderen er al mee gelukkig gemaakt en sommige houden we nog achter om volgende week als kerstgeschenk te geven.
Het was een heel gevecht om de kleren uit te delen, alle kinderen riepen en schreeuwden om toch maar iets te krijgen. Zelfs de ouderen zouden kleren accepteren die VEEL te klein zijn. Maar dat niet alleen, zelfs de leerkrachten staan te schreeuwen om toch maar iets aan hun kinderen te geven.
We hebben dan maar wat structuur in het verdelen van de kleren aangebracht, hierdoor zijn we wel een hele dag bezig geweest maar we hebben elk kind wel iets kunnen geven.

Deze week zijn de examens geweest en geloof het of niet maar vanaf 3 jaar krijgen ze hier al examens. We moeten eerlijk zijn dat de examens niet eenvoudig zijn, je kan het wel vergelijken met onze examens. De kinderen moeten wel betalen om de examens te kunnen afleggen want geen geld betekent gebuisd zijn. Zo zijn we er wel een paar tegengekomen. (We hebben wel 1 iemand geholpen door hem een euro te geven voor zijn examens te kunnen afleggen maar spijtig genoeg kunnen we ze niet allemaal helpen.)

Hetgene waar we ze het meest mee kunnen helpen is het geven van ons brood of ander eten want ze hebben altijd wel nog honger. Hier in Kasoa kunnen er al 4 mensen eten voor samen maar 4euro (drank inbegrepen). Natuurlijk kunnen we dit niet altijd doen maar je ziet altijd wel dat ze honger hebben. Als je hen vraagt wat ze willen eten dan antwoorden ze meestal met 'het mag van alles zijn'. Zelfs droog brood met water is al genoeg, ze zijn je er zeer dankbaar voor.

Voor de rest spelen we met de kinderen, praten we met hen over vanalles. We tonen aan elkaar onze cultuur. We leren hen ook wat over de Griekse mythologie en nu hebben we ook een boek gevonden van Shakespeare's Hamlet waar we over zullen vertellen.
Op de kleintjes houden we toezicht, we spelen met ze (zonder speelgoed want dat hebben ze helaas niet), nemen hen soms mee naar de markt.

We zijn ook op lange termijn aan het kijken om een ondertussen gestart bouwproject af te werken maar daar houden we jullie nog van op de hoogte. We zullen dit afsluiten want we zijn hier al 2 uur bezig, ja, zo traag gaat het echt wel maar we vinden het heel leuk in het weeshuis, leuke en fantastische kinderen en een tof gastgezin.

Nu nog even de foto's en dan zien we jullie snel terug.

Groetjes, Adinda en Kevin

Rose van het weeshuis (3 jaar)

Rose en Abijo

Godfred (17 jaar) en Kevin

Adinda, Princela en Pepethra (deze 2 meisjes nemen we elke morgen mee naar het weeshuis om les te volgen, ze blijven voornamelijk bij ons want ze zijn niet ingeschreven, ze verstaan geen engels maar we proberen hen het een beetje aan te leren. Ze zijn 6 en 7 jaar en zijn nog nooit naar school geweest. Ze leven in de buurt van ons gastgezin)

Kerkzang in school van weeshuis


Adinda en Christian, de jongste telg van het weeshuis (1,5 jaar)

Dit zijn de slaapkamers.
De kindjes van het gastgezin

Dag iedereen!

Ondertussen is er al heel wat gebeurt en daar geven we jullie graag een update over.

Woensdag
's Ochtends kregen we terug les van Tina over hoe we gezond kunnen blijven in Ghana. We hebben uitleg gekregen over welke plaatsen we kunnen bezoeken, welke we beter kunnen vermijden, zoals het zwemmen in meren en vijvers wordt zeker afgeraden. We hebben ook veel uitleg gekregen over malaria. Tot onze grote verbazing zijn de ziekenhuizen in Accra gespecialiseerd om malaria te bestrijden. Het is een vaak voorkomende ziekte, ook al probeer je je ertegen te beschermen, het kan altijd voorkomen net zoals wij de griep hebben in ons land. Het is zeker geneesbaar en na een drietal dagen van antibiotica kom je er alweer bovenop.

Ze heeft ook wat uitleg gegeven over een paar plaatsen die bezocht kunnen worden. Zo kan je in het noorden gaan kijken naar een dorp waar de krokodillen tussen de mensen leven en waar ze volgens de legende bevriend mee zijn geworden. In het zuiden vind je een overeenstemmend dorp waar de apen tussen de gewone bevolking leven. Centraal gelegen in Ghana kan je een dorp bezoeken die gebouwd is op het water en waar je naartoe kan varen. Eenmaal daar aangekomen kan je genieten van de lokale dans en muziek en 's avonds terugkeren naar het dichtsbijzijnde dorp.

In de namiddag hebben we een les gehad in 'Twi'. Dat is de lokale taal in de regio van Accra, de plaats waar wij zullen werken. Enkele voorbeelden zijn:
Aai = ja
Dwebbi = neen
(We zullen het pas meer beheersen wanneer we een tijdje bij het gastgezin verblijven)
Daarna hebben we een intense Afrikaanse dansles gekregen die zo een uur heeft geduurd en waar we veel hebben bij afgezweet (Kevin toch ). Daarna hebben we een uurtje leren djembe spelen en het ritme aanleren (Adinda heeft toch achteraf nog wat pijn gehad aan haar arm door ons Belgisch voorval).

Donderdag
In de ochtend hebben ze ons gebracht naar de kookschool (waar we een Nederlands koppen zijn tegengekomen) waar we een Ghanese maaltijd leerden klaarmaken. We hebben fufu (pikante rijst) met gefrituurde kip klaargemaakt, gemengd met een op bananen-lijkende vrucht/groente en boontjes. Soms moesten we wel een oogje dichtknijpen voor de hygienische omstandigheden want alles was in de buitenlucht (En ja, onze kookkunsten werden geapprecieerd).

Weetje van de dag
In Ghana lopen veel jonge meisjes met zakken koud drinkbaar water op hun hoofd. Deze zijn veel goedkoper dan het water die ze hier verkopen in flessen maar spijtig genoeg drink je ze uit een plastiek zakje waardoor je het ook niet meer kan afsluiten. Maar het is goedkoop, verfrissend en een gegarandeerde kwaliteit.

Deze avond hebben we nog een laatste maaltijd gehad met onze nieuwe, toffe collega's/vrienden want vanaf morgen gaan we elk onze eigen weg uit.

We kijken alvast uit naar morgen. Het is zo'n 2 uur rijden naar Kasoa maar we worden vergezeld door het hoofd van het SYTO-kantoor in Ghana, nl: Mevr. Tina Duah zelf.

Het kan nu wel een langere tijd duren voor we terug iets van ons laten horen want we weten niet of we in Kasoa toegang hebben tot het internet. Anders komen we in het weekend terug naar Accra om de site 'up to date' te houden.

Geniet van de foto's, we hopen dat jullie het allemaal goed stellen en tot de volgende keer!

Groetjes, Adinda & Kevin

'De op banaan-lijkende vrucht/groente'

Our 'all-American' friend

'Mit vennliche gruten'

'Die Deutsche und Amerikanische leute'

'Our last evening, it was nice to meet you all!'

Hallo iedereen!

Hier zijn we terug met een beetje uitleg. Ondertussen hebben we ook al een aantal mensen leren kennen die deelnemen aan het SYTO-projec waaronder: een Amerikaan, een Zweed, een Duitser en een Britse. Het is dus zeker internationaal hier!

Maandag zijn we begonnen en om 9.30u kwam Charles, onze SYTO-begeleider ons ophalen om naar het hoofdkantoor te gaan. Hier hebben we onze eerst les gekregen van mevr. Tina Duah, die ons informatie geeft rond de lokale cultuur. Hierbij hebben we geleerd dat je de linkerhand niet mag gebruiken en zeker niet om te zwaaien want het is zo onbeleefd. De vuile dingen in het leven doe je hier blijkbaar met de linkerhand, wat natuurlijk wel moeilijk is voor Kevin, want die is linkshandig . Verjaardagen worden niet gevierd hier, terug moeilijk voor Kevin die 23 wordt op de 31ste januari...
Zeg nooit over hun cultuur 'this is crazy' want dit beschouwen ze alsof we zeggen dat de mensen gek zijn. We weten wat we mogen dragen op welke gelegenheden en plaatsen en hoe we het best omgaan met de mensen zoals niet verlegen zijn om een hand te schudden.
Want Ghanese mensen zijn ZEER fysiek in het contact met hun medemens.

Daarna zijn we naar het strand geweest om even te verpozen waar Charles ons heeft doen kennis maken met de lokale gerechten en zo leerden we ook onze nieuwe collega's kennen, die eigenlijk stuk voor stuk zeer sympathiek zijn. We zijn heel veel aangesproken door mensen die vanalles wilden verkopen want als je hier blank bent, dan heb je volgens hen natuurlijk veel geld. Het is niet makkelijk om neen te zeggen maar tot nu toe zijn we 'souvenir-vrij', jammer voor de familie

Als je hier ergens naartoe wil gaan, dan moet je de busjes gebruiken. Deze vallen uit elkaar, zijn overvol, het is er snikheet maar gelukkig goedkoop.

Weetje-van-de-dag: Als mensen hier overlijden, dan worden ze soms begraven in een kist aangepast aan hun beroep. Zoals, was je een treinconducteur, dan wordt je begraven in een treintje. We hebben vliegtuigjes, kippen en kisten met raampjes gezien. Nu, de kisten zijn wel heel artistiek en kleurrijk afgewerkt, echt knap om te zien.

Dinsdag
's Ochtends weer les gehad van Tina, informatie gehad over het verblijven in een gastgezin, hoe het gastgezin trots is om Westerlingen in huis te hebben, ze nemen je dan ook overal mee naartoe, zelfs naar begrafenissen...
We hebben uitleg gekregen hoe we moeten reageren als we positieve of negatieve opmerkingen geven en ze heeft ons ook geholpen op het reageren bij benadering want er zijn verschillende manieren met andere bedoelingen om de hand te schudden. Huwelijksaanzoeken zijn hier veel voorkomend en je hoeft de persoon echt niet te kennen, onze Duitse collega is al ten huwelijk gevraagd

In de namiddag zijn we naar de markt geweest (zie foto's). Het is er zeer anders dan bij ons, zeer druk, vuil. Iedereen wil je dat je bij hen koopt. We hebben vaak handjes moeten schudden en ook het woord Ubruni is vaak gevallen (in positieve zin).

Dan zijn we naar het museum geweest waar de eerste president van Ghana begraven ligt. Hij had ervoor gezorgd dat Ghana onafhankelijk werd en bevrijd werd van onderdrukking, interessant om te zien.

Daarna naar het 'Cultureel Centrum' waar je allerhande handgemaakte souvenirs kon vinden, weeral veel handjes schudden en verkooptechnieken aanhoren.
Maar als we zeggen dat we vrijwilligers zijn, dan hebben ze er alle begrip voor en dan gaat de verkoop al wat naar beneden

Het is wel moeilijk om aan de armste mensen niets te kunnen geven, want als je aan 1 persoon iets geeft dan komen er honderden bij.

We gaan vanavond eten met de collega's en morgen hebben we Afrikaanse dans en djembe lessen. Geniet van de foto's en tot later!

Groetjes, Adinda en Kevin

Hallo iedereen!

Hier ons eerste berichtje vanuit Ghana. Gisterenochtend zijn we aangekomen na een bijna 24uur durende reis. Vliegen met Maroc Airlines is een ervaring op zich, weinig ruimte, ouder toestel dus donker en muf. Hebben ook wat last gehad van turbulentie maar we zijn uiteindelijk veilig aangekomen op onze bestemming. We leerden een Zuid-Afrikaanse man kennen, nl: Glenn, die ons heel wat geholpen heeft. Bij aankomst stond onze SYTO-man er nog niet maar gelukkig konden we via Glenn's gsm bellen en toen stonden ze er binnen 10 minuten er. Ook bij de bagage-afhandeling bleek hij een fantastische hulp te zijn want zo werden er niet al te veel vragen gesteld bij onze steriele naalden die we mee hebben voor het ziekenhuis

We logeren voor het ogenblik in het Pink Hostel te Accra want maandag beginnen onze introductielessen. Om 9.30u worden we opgehaald door Charles, onze SYTO-begeleider. Vrijdag reizen we uiteindelijk door naar Bawjiase waar we zullen werken.

Momenteel zitten we dus in Accra, wat de hoofdstad is van Ghana. Het is hier bedrukkend warm, maar gelukkig is er nu nog een airconditioner op de kamer. Deze luxe zullen we verliezen op vrijdag als we vertrekken naar Bawjiase.

We hebben al in de straten gewandeld, al een stuk van de sloppenwijk gezien waar de openliggende riolen best wel een geurtje verspreiden. Cola, fanta of andere frisdrank drink je in het winkeltje zelf. Veel kraampjes voorbij gewandeld waar je eten, drank en andere dingen kunt kopen.

Sommigen lachen spontaan als ze ons zien aankomen, het woord Ubruni hebben we al gehoord wat 'blanke' wil betekenen en het lijkt erop dat ze denken dat we rijk zijn...

Voor de rest zijn we heel goed ontvangen, vriendelijke mensen en toch lekker eten (nog geen maagpijn ). We wachten ongeduldig op morgen want dan begint het!

We zullen up to date houden, maar dit is niet makkelijk met een qwerty/marokaans toetsenbord en het frequent uitvallen van de computer/stroom.

Veel groetjes,

Adinda & Kevin