AdiKev

Het is goed om te horen dat het met iedereen positief is. Het spijt ons dat het zo'n lange tijd heeft geduurd voor we terug konden zenden maar zoals je misschien al hebt gelezen zijn er problemen geweest met electriciteitspannes en als het dat niet was, dan was het netwerk plat.
Daarnaast spenderen we overdag ook heel veel tijd in het weeshuis want wanneer de zon ondergaat komen we niet meer veel buiten want er zijn hier veel slangen in de buurt en sommige slangen kunnen doden in 2 minuten!

Er is ondertussen veel gebeurt en grote veranderingen geweest in het weeshuis. Om te beginnen: In het begin van februari kwamen er problemen tussen de leerkrachten en de hoofdmeester. Het grootste probleem was het feit dat geen enkele leerkracht betaald was voor een paar maand. Na herhaaldelijk een vergadering aan te vragen die de hoofdmeester altijd weigerde besloten ze tot het overgaan van het neerleggen van hun werk.
Ze hebben ook een vergadering bijeen geropen waar we op uitgenodigd waren. Ze hebben ons gevraagd om deze vergadering te leiden als neutraal persoon wat we dan ook gedaan hebben.

De week na deze vergadering zijn er nog enkele ontmoetingen geweest tussen de hoofdmeester en de leerkrachten waarop de hoofdmeester ontslag heeft genomen. De dag daarop hebben we het nieuws vernomen en toen vroeg auntie Rose om gezamelijk de papieren door te kijken waarop bleek dat er weinig genoteerd was van inkomsten, dat er geld verdwenen was en dat er helemaal geen organisatie was.
Op dat moment ontdekte auntie Rose dat het weeshuis in enorme schulden zit en dat de school het klein beetje geld dat er binnen komt, inneemt. Dit was waarschijnlijk de oorzaak waarom dat er zo weinig eten was voor de kinderen in het weeshuis.
Na het proberen op orde te leggen van de papieren zijn er verschillende vergaderingen geweest over de toekomst van de school en van het weeshuis. Er werd besloten om in de toekomst de school en het weeshuis te scheiden van elkander. De school word beheert door de leerkrachten als 1 team en het weeshuis wordt beheert door auntie Rose die de eigenaar is en een raad van beheer.
We zijn gevraagd geweest om in de raad van beheer te zetelen en hebben deze uitnodiging graag aangenomen. De andere leden zijn een pastoor, een coordinator en auntie Rose.
De komende weken zal er waarschijnlijk nog een pastoor bijkomen.

Het eerste probleem dat we aangehaald hebben en dat wij beiden ook vaak ervaren is dat het weeshuis niet echt bekend is en dat er meer reclame moet gemaakt worden over het bestaan van het weeshuis. Mensen doen vaak schenkingen aan weeshuizen maar omdat het Christ Outreach Orphanage niet bekend is gaan de schenkingen naar twee andere en rijkere weeshuizen hier niet ver vandaan.
Daarom hebben we veel geld en tijd gestoken in de verdeling van de brieven.
Hierin vragen we aan grote bedrijven in Ghana om sponsoring te geven aan het weeshuis. Deze brieven zijn persoonlijk rondgebracht door de coordinator Richard.

Ghana vierde op 6 maart zijn 50 jaar onafhankelijk en daarbij hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om het weeshuis bekend te maken in Kasoa. We hebben een spandoek gemaakt voor het weeshuis en de school en een aantal opvallende t-shirts.
Een traditie in Ghana is dat alle scholen op deze dag gaan marcheren op een centraal punt in de stad. Dit marcheren gebeurt op een speciale manier en natuurlijk moest dit ingeoefend worden want het weeshuis had dit al een aantal jaren niet meer gedaan.
En ja, wij hebben ook een spoedcursus marcheren gehad onder groot gelach en plezier van de kinderen (en volwassenen).
Op dinsdagochtend zijn we dan om 4uur s'ochtends vertrokken om naar het weeshuis te gaan want ze moesten op hun best gekleed zijn. Natuurlijk is het niet vanzelfsprekend om in een arm weeshuis te kinderen mooi aan te kleden en het was zoeken naar degelijke kleren zonder gaten. De helft van de kinderen hadden geen deftige schoenen, sommigen hadden zelfs helemaal geen slippers waardoor we dan nieuwe moesten kopen voor zo'n 9-tal kinderen. Want zonder schoenen mag er niet gemarcheerd worden.
Een ander probleem was om er te geraken want we moesten te voet gaan. Het eerste probleem was dat er twee kleine kindjes waren die we niet konden achterlaten wegens gebrek aan opvang dus moesten we hen de ganse weg dragen. Na een half uur wandelen bereikten we de grote weg en dan was het zeer moeilijk om over te steken. Auto's stoppen hier namelijk voor niemand en we hadden veel kinderen bij ons die niet gewend zijn om langs een drukke baan te wandelen.
Toen we de centrale plaats bereikten stonden er al verschillende scholen klaar, allemaal in mooie kledij en met de schoolbus gebracht. We zijn ons dan gaan inschrijven wat ons zo'n 15euro heeft gekost en daarna zijn we naar ons plaats gegaan om te wachten op het vertreksignaal.
Die dag was het zeer warm en de centrale plaats biedt geen schaduw. We hebben 2 uur ter plaatse moeten blijven staan voor we mochten vertrekken aan ons tien minuten durende mars.
Ondertussen werd er wel publiciteit gemaakt in de speech en heeft 1 van de bestuursleden het publiek kort mogen toespreken.
Het was het armste weeshuis aanwezig want de andere scholen en weeshuizen kwamen volledig in kostuum en met vervoer.
Twee uur hebben we de kinderen gestimuleerd door hen bezig te houden en hen water aan te bieden.
Na 2 uur mochten we vertrekken en op het geluid van de drums begonnen de eerste wezen te marcheren. Met een beetje bang in ons hart voor de reactie van de mensen sloten we de rij af want het gebeurt niet vaak dat er blanken mee marcheren. Eenmaal dat we vertrokken waren merkten we meteen dat het hele publiek spontaan begon te juichen. Niet alleen omdat er blanken mee marcheerden maar ook omdat het arme weeshuis met de jongste marcheerders anders bleek te zijn dan de andere scholen en weeshuizen.
We marcheerden niet gelijk, we droegen allemaal iets anders maar we hoorden de mensen zeggen: "dat is het weeshuis!"
Na 10 minuten van marcheren kwamen we aan ons eindpunt waar we auntie Rose enthousiast terug zagen en trots was op haar jonge marcheerders. De kinderen die eerst moeilijk te stimuleren waren voor de mars zeiden: "we hadden veel fans!".
Natuurlijk was ons doel om het weeshuis bekend te maken wat dan ook wel geslaagd was want de dagen achteraf herkenden de mensen ons nog altijd van het weeshuis. Sommigen begonnen zelfs spontaan te marcheren!

We zijn nog altijd bezig publiciteit te maken voor het weeshuis. De kerk van de pastoor hebben we al eens bezocht tijdens de zondagsmis om de mensen betrokken te laten maken, want hier zijn er veel kerken en kerkgemeenschappen die weeshuizen sponsoren en hen ook helpen in andere opzichten.

Daarnaast hebben we nog vaak zieken gehad, wel minder dan vooraf maar er zijn ondertussen al muskietennetten aanwezig.
Ons geld gaat nog altijd vaak naar medicijnen, verband, ontsmettingsmiddelen. We hebben een volledige nieuwe First-Aid-kit aangemaakt. Omdat er geen geld meer is om eten aan te kopen proberen we zoveel mogelijk bij te springen en kopen we mais, bonen, rijst, vis, olie, etc...
Spijtig genoeg waren er ook nog veel openstaande schulden van het weeshuis waarvan de schuldeisers de politie wilden bijhalen.
Dit konden we auntie Rose niet laten aandoen dus hebben we de schulden ivm het eten afbetaald. Het grote deel van het ingezamelde geld gaat naar het voedsel en de medicijnen.

Daarnaast zijn er vaak mensen onder de indruk van het weeshuis en een lieve vrouw uit Zweden die het weeshuis herinnerde van een kort bezoek aan ons heeft bij haar vertrek 50 dollar geschonken waarmee we voor 10 dagen konden aankopen.

We hebben onszelf voorgesteld aan de Social Wellfare Director om contacten te leggen voor ons toekomstige VZW 'Sere'.
Deze zullen we oprichten in Belgie om de weeskinderen te blijven steunen in hun opleiding en opvoeding. Daarom zijn we bezig om van elk kind een dossier op te maken (daarvoor hebben we het Social Wellfare nodig) zodanig dat er mensen in Belgie bereid zijn om een kind te sponsoren in zijn opleiding en opvoeding.
Deze dossiers nemen veel tijd in om op te stellen, van elk kind moet er een foto worden gemaakt, een geschiedenis van het kind en zijn huidige situatie.
Het verder uitwerken van de VZW zullen we doen in Belgie. Nu proberen we zoveel mogelijk contacten te leggen en informatie mee te nemen naar Belgie.

We zijn nog altijd bezig aan de slaapkamers, de bedden en het plafond zijn al gemaakt. Voor de rest proberen we hen te stimuleren om hun kamers proper te houden.
Iets wat we ten zeerste betreuren is dat de kleuterleidster, die we holpen met de moeilijkere kinderen, vertrokken is wegens de slechte hygienische omstandigheden in het weeshuis zoals de stank van de toiletten en het niet uitbetaald worden van het loon.
Hierdoor lopen er nu 20 kleuters rond zonder kleuterleidster. We proberen deze kleuters zoveel mogelijk op te vangen maar hierdoor moeten we ons aandacht verdelen over meerdere kleuters. De kleinere wezen blijken nu wel goed naar ons te luisteren, ook al spreken we hun taal helemaal niet en ze zoeken ons ook het meest op.
We proberen de kinderen zoveel mogelijk positieve aandacht te geven en te tonen dat ze in deze grote wereld die soms hard en koel lijkt, toch voor iemand iets waard zijn. Het is soms moeilijk om te zien dat zulke jonge kinderen aan hun lot worden overgelaten en zelf wil je soms zo veel doen maar het lijkt soms te weinig.
Toch zie je dat de kinderen gelukkig zijn met het weinige dat we geven en dat ze nog tussen al hun miserie geloof hebben op een betere toekomst.
Dat leert ons dat we gelukkig mogen zijn met hetgeen we hebben en dat we ons moed moeten vinden in de kleine dingen van het leven.
Van de tijd dat we nog in Ghana doorbrengen, willen we nog zoveel mogelijk tijd van onszelf geven aan hen want we weten nu al dat wanneer we zullen vertrekken, het moeilijk zal zijn hen achter te laten.
We weten dat we niet veel op het internet gaan maar we zijn zo druk bezig met het weeshuis dat de tijd ons te kort schiet.
Voor de rest gaat alles goed met ons, Adinda heeft wel een voedselvergiftiging gehad dankzij het eten van het gastgezin.

We hebben zoveel verhalen maar kunnen ze helaas niet vertellen doordat de electriciteit zal uitvallen dus zullen jullie moeten wachten tot we terug zijn in Belgie en dan zullen we ze met plezier vertellen!

Neen Jo, we hebben nog altijd geen aapje gezien.

Groetjes aan iedereen!
Adinda en Kevin

Met kerst zijn we met het gastgezin naar de familie gegaan van Emilia, dit was in Oda (hier staat de grootste boom van heel West-Afrika - 66 meter!). De vader van Emelia heeft ons meegenomen naar zijn stuk land. Hierop wonen er nog altijd oude stammen die vooral op het land werken. Vroeger had je er nog de diamantmijnen maar nu is het voornamelijk nog de cacoa-plantages. Deze zijn we allemaal gaan bezoeken.
Het hoogtepunt van de dag was onze ontmoeting met de chief van het dorp. We werden op audientie gevraagd en moesten volgens bepaalde protocol hem begroeten.

Op 28 december zijn we vertrokken naar de havenstad Tema waar we uitgenodigd waren door Ruth en Emmanuel. De volgende dag waren we getuigen op hun huwelijk (Ruth is Belgische en Emmanuel een Ghanees). Daarna hebben we de beste maaltijd van ons leven gehad, nl: elk een hamburger met frietjes en mayonnaise of ketchup en daarna elk een spaghetti.
Ruth en Emmanuel zijn meegegaan naar Kasoa waar ze een dag zijn gebleven en van de gelegenheid gebruik maakten om het weeshuis te bezoeken.

Daarna hebben we 9 dagen na elkaar gewerkt en toen wilden we 3 dagen even verpozen. We zijn naar Cape Coast geweest, dit is de stad waar het slavenkasteel 'Elmina-castle' staat. We hadden geen tijd om het te bezoeken maar we keren zeker nog eens terug. In Cape Coast hebben we de nacht doorgebracht en 's morgensvroeg zijn we doorgereisd naar Kumasi dan van Kumasi naar Ejura van daaruit naar Sunyaani. Al bij al heeft deze trip ons 12uur reizen gekost in een overvolle trotro (de Ghanese bus) die half uit elkander valt. Deze bussen zijn afkomstig als afdankertje uit Europa (vorige keer was er zelfs een oud Rijkswacht busje uit Belgie!) Bij deze soms 3uur durende ritten worden we zelfs door pastoors/apothekers vergezeld terwijl dat ze luidruchtig Gods woord preken en daarna hun inboedel verkopen. In Sunyaani hebben we overnacht en dan terug doorgereist naar Kumasi en van Kumasi naar Accra. De rit van Sunyaani naar Kumasi heeft Adinda bijna 3 uur op Kevin zijn schoot doorgebracht wegens plaatsgebrek (ze hadden 36 mensen in een busje gestoken waar er anders maar 15 in kunnen).
Van Kumasi naar Accra hadden we een reisbus die 2 keer een platte band heeft gehad (dezelfde band) en de 2de keer is hij met z'n platte band nog 20km verder gereden naar Accra.
Van Accra zijn we de volgende dag terug gegaan naar Kasoa waar we de nieuwe vrijwilliger hebben rondgeleid.
Dus 3 dagen van druk reizen maar we hebben ons wel goed geamuseerd.

Voor zover onze vrije dagen want we zijn vaak in het weeshuis maar we voelen ons daar niet minder bij en we hebben ook een leuk gastgezin waar de kinderen wel altijd voor verrassingen zorgen. (Venessa, Tracy en Keke)

Doordat met het start van het nieuwe jaar, het weeshuis 10 leerkrachten heeft aangeworven moesten we geen les meer geven.
Al denken we dat het geld voor 6 leerkrachten beter besteed kan worden, toch hebben we er ons moeten bij neerleggen.

Een aantal kinderen van het weeshuis hebben spijtig genoeg een grote achterstand op vlak van groei, sociaal en educatief vlak. Het gaat toch om een 6-tal kinderen. Deze gaan naar de les maar de leerkrachten kunnen hun niet controleren, hierdoor lopen ze in feite heel de dag buiten rond. We hebben al veel gekeken voor deze gasten waardoor ze ons nu al wat beter kennen en wij hen al beter kennen. Hierdoor hebben we het voorstel gedaan om met hen een aparte klas te maken, dit voornamelijk omdat ze allemaal rond dezelfde leeftijd schommelen. Zo kunnen we beiden veel individuele aandacht geven die ze anders niet kunnen krijgen in de grote klassen. Het gaat rond de super toffe gasten: Akojo, Akwesi, Paa Kwesi, Yaw, Rose, Ebenezer en met momenten kijken we ook voor onze kleine Christian.

Met inspiratie op te doen bij de kleuterleidster zijn we begonnen met het leren schrijven van het alfabet, wat bij allen nog wat moeilijk gaat. We proberen ook op een leuke manier te leren rekenen door Ruth haar stressballen en de stylo's te gebruiken als rekenmateriaal. Om de kinderen te controleren zijn we aan het proberen het 'Tokensysteem' toe te passen. Dit betekent dat als ze goed zijn, een sticker krijgen en bij 6 stickers mogen ze in onze grabbeldoos grijpen.
Deze klas hebben we maandag, donderdag en vrijdag. De rest van de dagen zitten ze dan bij hun gewone leerkracht.

We hebben een aantal keer contact gehad met SYTO. Tina Duah (hoofd van SYTO) is al een aantal keer naar het weeshuis gekomen om de leefomstandigheden in het weeshuis te bekijken en heeft ons ook gevraagd om 4 kinderen van de 40 wezen uit te kiezen die SYTO gesponsord kunnen worden.

Hiervoor hebben we alle dossiers van de kinderen bestudeerd. Het was even zoeken want niet alle dossiers waren correct opgesteld en ook 4 kinderen uitkiezen die een betere toekomst krijgen is niet meteen het gemakkelijkste om te doen.
We hebben bepaalde criteria toegepast om te selecteren. SYTO sponsort op vlak van school, kleren en bijkomende zaken.
We hebben uiteindelijk na lang denken en beraadslagen samen met Abi onze nieuwe vrijwilliger 4 kinderen uitgekozen. We hebben 2 oudere kinderen uitgekozen, een jongen en een meisje die volgend jaar naar Senior Secondary School gaan als ze gesponsord worden door SYTO. Beiden hebben verschillende broers en zussen zitten in het weeshuis waardoor ze op hun beurt terug voor hen zouden kunnen zorgen. Zo konden we voor aantal kinderen van het weeshuis toch iets doen.
Daarnaast hebben we een van de kleinere kinderen genoemen die aan ondervoeding lijdt en achter staat op groei, sociaal en educatief vlak. En als laatste hebben we een jongen gekozen die geen enkel familielid meer heeft, zelf aan ondervoeding lijdt en helemaal alleen op deze grote wereld staat.

Naar aanleiding van al onze ziekenhuisbezoeken i.v.m de malaria hebben we dus besloten om iets te doen aan de slaapkamers van de jongens en de meisjes.

Doordat we gewaarschuwd zijn geweest door verschillende mensen dat de hoofdmeester van het weeshuis het geld van de vrijwilligers niet op de correcte manier spendeert hebben we besloten om het geld dat we willen geven direct met de kinderen gaan controleren.
Dat betekent dat we het materiaal voor de bouw van de kamer, van de slaapgelenheid met hen zullen aankopen.

Voor elke kamer hebben we een van de oudste wezen aangewezen om op te schrijven wat ze nodig hadden. Eenmaal dat ze dit gedaan hadden moesten ze een berekening maken over hoeveel dat alles in totaal zou kosten. Daarna zijn we met hen naar verschillende winkels, houtbewerkers en electriciens gegaan om te zien hoeveel het materiaal dat ze nodig hebben zou kosten. Dan hebben we hen een volledig bedrag gegeven per kamer en moesten ze opschrijven wat zij het belangrijkste vonden wat ze nodig hadden voor de kamer maar zodanig dat ze niet boven hun bedrag gaan.
Hiermee bedoelen we dat ze het belangrijk vinden dat er muskietennetten komen ter bescherming tegen malaria, kuisgerief, degelijke slaapgelegenheid (bedden) zodanig dat iedereen een plaats heeft om te slapen. Dit hebben ze dan allemaal gedaan en nu zijn we bezig met het maken van plafonds voor de gaten zodanig dat de muskieten niet binnen kunnen. Er moeten ook nieuwe bedden komen want er slapen er sommigen op de grond.

Samen met de kinderen hebben we al de ramen beveiligd met muskietennetten, de deuren beveiligd op indringers, de kamers en de bedden uitgekuist en de kamers volledig herverfd. Dit hebben we allemaal samen gedaan zodanig dat de kinderen er volledig in betrokken werden en dat ze ook de betekenis kennen van het geld en ook zorg zullen dragen voor hun eigen arbeid dat ze er hebben in gestoken.

Er moet nog steeds veel gebeuren en doordat de school terug is begonnen hebben we alleen nog de weekends om met de gasten voor het materiaal te kijken. Maar we hebben nu ook een nieuwe vrijwilliger (Abi) die samen met ons voor de kosten kijkt en waarmee we sommige projecten kunnen realiseren.

Een van de volgende projecten waarmee we ook bezig zijn is het aanleggen van electriciteit. Er is geen licht in het weeshuis want om 17.30u is het al donker en het weeshuis ligt in een afgelegen gebied.
's Avonds gebruiken de kinderen kaarsen om licht te maken maar dit is zeer gevaarlijk want ze plaatsen de kaarsen op hun bed en er is geen begeleiding om een oogje in het zeil te houden.

We zouden ook graag stromend water voorzien in het weeshuis maar hiervoor kunnen we rekenen op de hulp van SYTO die een grote sponsor heeft vanuit Australie. Daarvoor moeten we eerst een dossier opstellen met de leefomstandigheden in het weeshuis.

De maand januari is vooral gevuld geweest met veel ziekenhuisbezoeken. Dit heeft vooral veel van ons extra tijd in beslag genomen.

Het is allemaal begonnen op 2 januari toen kleine Rose hoge koorts (38,5 graden) bleek te hebben. In het weeshuis zelf was er niemand van de leiding aanwezig uitgezonderd een Nigeriaanse vrouw die het kind wou genezen door te bidden voor haar en daarmee de duivel uit te drijven.
We hebben dan geprobeerd om Rose mee te nemen naar het ziekenhuis maar de Nigeriaanse vrouw hield ons tegen. We hadden het vermoeden dat het malaria kon zijn doordat de kinderen slapen in niet beschermde kamers. We hebben dan 2 uur gewacht op Auntie Rose (hoofd van het weeshuis). Ondertussen hadden we kleine Rose proberen af te koelen en haar in een hygienische omgeving te leggen.
Nadat Auntie Rose haar toestemming had gegeven om Little Rose mee te nemen naar het ziekenhuis, zijn we dan naar Central Clinic gewandeld.
Daar werd het kleine meisje onderzocht door een nachtverpleegster die als eerste conclusie malaria gaf en hiervoor de 1ste medicijnen heeft toegediend. Om zeker te weten dat het malaria was moesten we de volgende dag terugkomen naar de dokter om dan een bloedtest te laten doen.

De volgende dag zijn we al vroeg in de ochtend geweest omdat de wachttijd anders te lang is. De dokter heeft ons ontvangen en was tamelijk verrast door de conditie waarin het meisje was. We vernomen dan ook dat Little Rose 4 jaar was terwijl ze tegen ons hadden gezegd dat ze 2 jaar was en ze woog maar 12 kg.
We toonden hem ook de opgezwollen buik en vertelden dat er nog meerdere kinderen in het weeshuis waren met dezelfde ondervoeding. Hij zei dat we hen mochten meebrengen en zo gezegd, zo gedaan. We zijn dezelfde dag nog naar het weeshuis gegaan, de kinderen met de opgezwollen buik (hier noemen ze dat Koshioko) genomen, ze gewassen, aangekleed en gewandeld naar het ziekenhuis.

Hier werden ze onderzocht door Dr. Benjamin die ze allemaal een ontwormer en extra vitaminen die we ze 's avonds hebben toegediend. Voor de consultatie en de medicijnen heeft de dokter van uit zijn eigen zak betaald. Wat zeer uitzonderlijk is voor een dokter in Ghana en wat het nog zo bijzonderder maakte was dat het een prive-ziekenhuis is en dat hij dit allemaal zelf bekostigd.
De volgende dagen hebben we dan telkens de medicijnen zelf toegediend omdat de leiding van het weeshuis niet consequent aanwezig was.

Een week later zijn we opnieuw naar het ziekenhuis moeten gaan met Grace en Abraham. Ze hadden beiden hoge koorts die we met onze eigen thermometer hadden vastgesteld. Ook bij hen werd de diagnose gesteld van malaria. Hier kwamen we weer tot een verontrustende constatatie. Grace had geen gezwollen buik maar wel een ondervoeding en voor haar leeftijd van 5 jaar, woog ze amper 10 kg. Maar de dokter heeft weeral betaald voor de consultatie, de medicijnen en de vitaminen. Hiervoor zijn we hem best wel dankbaar want anders zouden de kosten hoog oplopen.

Wij hebben dan gesproken met Mike (de man van het gastgezin). Hij helpt boeren van kleine dorpjes een grotere omzet te hebben bij hun oogst dus hij weet tamelijk veel over gezonde voeding. Het probleem in het weeshuis is dat ze geen regelmatige en evenwichtige voedingspatroon hebben. De kinderen eten op verschillende uren van de dag, ze krijgen wel veel rijst maar de andere proteinen zijn niet aanwezig. Doordat vlees ook zo duur is in Ghana kunnen ze dit niet aankopen maar Mike zei dat bonen een goed alternatief is en ook een aantal planten die hier groeien voor een extra voedzaamheid zorgen.
Dit hebben we dan overgebracht naar Auntie Rose en we proberen haar te helpen met het meer gerichter voedingspatroon voor de kinderen. Ze hebben ondertussen al eens bonen geproefd en het bleek wel in de smaak te vallen

Ondertussen zijn al de kinderen al goed genezen. Little Rose die eerst altijd kwaad en vies rondliep, lacht en speelt altijd en ze achtervolgt ons werkelijk overal!

Toen we dachten dat alles terug goed ging zijn we terug naar het ziekenhuis geweest voor Moses. De jongen had een opgezwollen gezicht tengevolge van een zware ooginfectie. Het vreemde is dat van alle leerkrachten, niemand dit had opgemerkt. Het was pas toen we aankwamen en het vertelden dat ze het ook zagen.
Opnieuw heeft de dokter betaald voor zijn medicijnen.

Al deze bezoeken nemen natuurlijk veel tijd in beslag want hier in Ghana kan je gerust 3 uur wachten voor je aan de beurt komt.
Doordat er nog veel kinderen zijn die ziek zijn en ondervoeding hebben, wilden we aan de dokter voorstellen of hij niet kon komen naar het weeshuis. Dit wil hij doen dus een van de volgende dagen krijgt het weeshuis een bezoekje van dokter Benjamin Brew die al zoveel voor hen heeft gedaan, echt een fantastische dokter dus!

Deze week wilden we al eerder een bericht zetten op de site maar weer werd ons aandacht gevestigd om iemand naar het ziekenhuis te brengen. Door het lezen van de dossiers hadden we gelezen dat beide ouders gestorven zijn aan HIV/AIDS.
Toen we vroegen of het kind ook getest was, kwam er geen duidelijk antwoord. Later bleek dat het kind niet getest was geweest wat natuurlijk moest gebeurt zijn door de sociale werker. Het is een jongen die soms graag een gevecht aangaat, wat gevaarlijk is voor de andere kinderen.
En ook als hij het zou hebben zou hij dan de nodige medicijnen moeten hebben waardoor hij dan een beter leven zou hebben. Nu, we wisten niet of hij daadwerkelijk HIV/AIDS had waardoor de leiding zei dat we hem maar naar het ziekenhuis moesten brengen want wij zouden niet zoveel moeten betalen als hen wat uiteindelijk niet waar bleek te zijn want iedereen betaalt evenveel.

We zijn dan met de jongen naar het ziekenhuis geweest, bloed laten nemen en 30 minuten later kregen we het resultaat: de jongen bleek gelukkig negatief te zijn! Dus de ouders moeten de ziekte opgelopen hebben nadat hij geboren was. We zijn natuurlijk heel blij voor de jongen want het is een slim gastje, zit bij ons in de klas en doet goed z'n best.

Update:
Terwijl we bezig waren op het internet hebben we even een pauze genomen en met de dokter contact opgenomen. Tot onze grote verrassing kon hij vandaag komen, dus zijn we samen met hem deze namiddag naar het weeshuis geweest. Daar heeft hij alle kinderen onderzocht. Een aantal blijken malaria te hebben en sommigen hadden ook infecties. Hij heeft medicijnen voorgeschreven en ook de medicijnen die in het weeshuis geleverd zijn deze week nagekeken. Daarna zijn we terug naar zijn ziekenhuis geweest om de medicijnen op te halen voor alle kinderen. Weer heeft hij er voor betaald.
We zijn dan nog de medicijnen gaan geven aan de kinderen en zullen dit de volgende dagen verder blijven doen.
Morgen gaan we terug om alle medicijnen die ze hebben, mooi te organiseren zodanig dat ieder kind het juiste medicijn krijgt.

Hallo iedereen!

Het is alleszins een drukke maand voor ons geweest dus we hebben weinig tijd gehad om onze blog up te daten en natuurlijk ook de constante electriciteitspannes zijn een hinder.
Maar we zullen proberen alles in 1 dag op de computer te zetten.

Eerst en vooral willen we antwoord geven op enkele vragen die we gelezen hebben op de site want het is wat te moeilijk om op iedereen persoonlijk een respons te geven.

Jolien: We zullen de boodschap doorgeven aan Emelia, we denken wel dat ze het zal begrijpen. Wisdom is geadopteerd door zijn grootmoeder, wij hebben hem nog niet gezien vandaar dat er geen foto's zijn. Voor zover we op de hoogte zijn, stelt hij het goed. Maar je weet het ook wel, je kent wel de gang van zaken in het weeshuis

Opa en oma: Alles gaat goed. 's Avonds gaan we niet meer buiten omdat er de eerste 2 weken van januari Nigeriaanse bendes op pad waren die het wat onveilig maakten. Dit is nu voorbij en is het weer veilig om buiten te komen 's avonds. Hopelijk gaat alles goed met oma? Kevin is al genezen en voelt zich kiplekker. We moeten nog altijd vaak met veel kinderen naar het ziekenhuis gaan maar daar geven we hierbeneden wat meer uitleg over. We bellen niet meer zoveel vanuit Ghana want we hebben ontdekt dat de persoon die het telefoontje ontvangt, mee moet betalen. Groetjes en kusjes!

Wendy en Tom: De kleine spruit is op komst, al zenuwen ondertussen? Het klinkt alvast spannend, hou ons zeker op de hoogte want we kijken er naar uit? (Mogen wij al weten of het een jongetje of een meisje is? )

Harde kern: Leuk dat jullie nog afspreken en dat we nog wat informatie krijgen van het thuisfront, fijn dat het goed gaat voor iedereen en dat Amaurie en Jonas eindelijk de weg hebben gevonden naar 'Comments'.

Steven en Steffie: Proficiat met jullie 2 jaar! Geniet ervan in Parijs. Binnen een maand en half zitten we ook aan ons 1ste jaar. Oja, en de groetjes aan Frank

Papa en Mama: Zetten jullie ook nog es een berichtje op de site? Ik mis het thuisfront af en toe wel. Zeg zeker tegen Andy dat hij es belt of een smsje stuurt. Wens hem vast en zeker succes in Australie en de groetjes aan Ian en Meghan. Doe ook de groetjes aan oma, Jimmy, Stefanie, Wendy en de rest van de bende.
Groetjes aan jullie en Prutske! Adinda en Kevin xxx

Mama en Pierre: Hier eindelijk een berichtje. De telefoongesprekjes zijn soms moeilijk te verstaan maar wel leuk dat we ze soms nog hebben. Hopelijk gaan de examens van Tristan goed maar hem kennende zal dat wel geen probleem zijn. Als jullie naar klein oma gaan, doe de familie de groetjes. Het is heel leuk om hen ook te horen op de blog. Ik mis jullie allemaal, natuurlijk ook mijn klein Pluchke, geef haar een grote knuffel van me. De groetjes aan Zeger, Tristan, Charlotte, Zdenna, Peter, Philipke, de kleine spruit, Isabel, Luigi en het derde afkomend kleinkind en tante Laurette.
Groetjes, Kevin en Adinda xxx

Reseda: Hopelijk gaat alles nog goed met Winterke en vindt hij de school leuk. De groetjes aan Nico, we zijn nu al 2 maand weg maar de tijd lijkt wel voorbij te vliegen. Je verjaardag zullen we zeker vieren en het zal een spetterend feest zijn als we terug zijn. Als je Michael ooit nog es tegenkomt, doe hem dan veel groetjes. Adinda en Kevin xxx

Dominique: On t'ecrit maintenant. Nos excuses parce'que nous sommes tres tard avec la response mais comme tu vois, c'est pas facile pour travailler avec l'internet. Tu as demander pour l'adresse pour envoyer quelque chose, ici est notre adresse:

Merci pour tout!
Adinda et Kevin

Fre, Nick, Jo, Katrien en Stijn: Groetjes aan iedereen, tis leuk om af en toe es berichtjes te lezen (Jo, Nick en Stijn... beetje meer mag wel ) Dus Fre en Katrien, hou ze es op de hoogte en zeg dat wij een site hebben... Dikke groetjes van ons beiden, Adinda en Kevin xxx

Ruth and Emmanuel: We enjoyed your wedding and look forward to see the pictures and to see you TOGETHER again in Belgium. Nice fact to know: Rose is smiling and playing

Hallo beste mensen!

Eerst en vooral een gelukkig kerstfeest toegewenst en een gelukkig nieuwjaar! Deze week is er ondertussen heel wat gebeurt maar het belangrijkste event is het kerstfeestje in het weeshuis.
Gisteren zijn we naar het weeshuis geweest en hebben we een hele namiddag gevuld met spelen, muziek en een hapje en drankje.

De laatste weken zijn we bezig geweest om de kleding die we mee hadden uit te delen, maar een deel hebben we achter gehouden om er pakjes mee te kunnen maken voor kerstdag. Door een beetje geld te gebruiken van jullie sponsoring hebben we kleding gekocht voor de wezen die helaas niet in de kleren konden die Reseda en Marraine Natacha hebben ingezameld. Dus bedankt aan iedereen voor jullie steun!

We zitten hier nu in Ghana en vieren vanavond kerst maar toch missen we jullie allemaal heel veel. We zijn altijd heel blij als we de berichtjes zien van de mama van Adinda, Pierre en de mama en papa van Kevin en ons vrienden, ook de leuke teksten van oma en opa van Adinda, hopelijk gaat alles goed met oma?
Vanavond zijn jullie in ons gedachten!

Vrolijk kerst van ons beiden en we hopen jullie vlug te mogen horen.
We hebben een gsm nummer maar helaas hebben we ons nummer niet bij, daarom vragen we aan de mama van Adinda om het gsm nummer als extra berichtje te plaatsen op de site. Dus kijk allen bij 'Comments' voor ons gsm nummer.

Hier nog een paar foto's, we missen jullie enorm!
Kussen en knuffels,
Adinda en Kevin

Hier zijn we eindelijk na een week wachten om jullie op de hoogte te houden van onze ervaringen in Ghana. Sinds vorige week vrijdag zijn we op onze bestemming in Kasoa aangekomen waar we ons gastgezin hebben ontmoet. Heel vriendelijke mensen met schattige deugnieten van kinderen, ze hebben ons zeker welkom doen voelen.

Nu zijn we ondertussen al heel goed ingewerkt in het Afrikaanse leven. Lopend water, vergeet dat maar, hier wassen ze zich uit een emmer met water uit een put ('t is wel proper).
Geen lopend water = geen spoelend toilet. Veel last van mieren en Slammie de salamander als huisgenoot in onze kamer.
Het lijkt misschien erg maar geloof ons, het valt allemaal zeer goed mee.
's Avonds zitten alle mensen samen om te praten of tv te kijken in het winkeltje van Emelia (de gastvrouw). Dit is steeds een gezellige bedoening. Onze dagen bestaan uit vroeg opstaan en vroeg gaan slapen, ons ritme moet nog aangepast worden.

Waar we natuurlijk het meest over willen vertellen is het weeshuis. We zijn nu al elke dag van de week geweest om te werken, de eerste 2 dagen hebben we lesgegeven. We hadden elk een andere klas waar Adinda sociologie, recht en engels gaf en Kevin gaf les in religieuze en morele educatie en samen hebben we hen Frans geleerd.
De lokale taal 'Twi' hebben we al veel beter onder de knie en we kunnen al wat terug zeggen.
Aan het weeshuis is dus ook een school verbonden maar toch gaat onze meeste aandacht naar het weeshuis zelf.

Er zijn ongeveer een 35-tal wezen. Deze slapen verdeeld onder 2 slaapkamers (elke slaapkamer heeft de grootte van een gewone studentenkamer, ze slapen minimum met 3 in een eenpersoonsbed.
De kinderen krijgen allemaal op verschillende tijdstippen 's morgens hun eten en de volgende keer is pas 's avonds. In het weeshuis is het vooral 'survival of the strongest'. Kinderen onderhandelen om met andere kinderen om meer eten te krijgen, de kleinere zijn hun portie al vlug kwijt als je ze eventjes niet in de gaten houdt.

We waren vooral verrast door de staat van hun kleren, sommige kinderen hun kleren vielen gewoon van hun lichaam en soms hebben ze niet meer dan 1 kledingstuk, dus bedankt aan de mensen die kleren hebben ingezameld voor ons (Reseda en Natacha).
We hebben een aantal kinderen er al mee gelukkig gemaakt en sommige houden we nog achter om volgende week als kerstgeschenk te geven.
Het was een heel gevecht om de kleren uit te delen, alle kinderen riepen en schreeuwden om toch maar iets te krijgen. Zelfs de ouderen zouden kleren accepteren die VEEL te klein zijn. Maar dat niet alleen, zelfs de leerkrachten staan te schreeuwen om toch maar iets aan hun kinderen te geven.
We hebben dan maar wat structuur in het verdelen van de kleren aangebracht, hierdoor zijn we wel een hele dag bezig geweest maar we hebben elk kind wel iets kunnen geven.

Deze week zijn de examens geweest en geloof het of niet maar vanaf 3 jaar krijgen ze hier al examens. We moeten eerlijk zijn dat de examens niet eenvoudig zijn, je kan het wel vergelijken met onze examens. De kinderen moeten wel betalen om de examens te kunnen afleggen want geen geld betekent gebuisd zijn. Zo zijn we er wel een paar tegengekomen. (We hebben wel 1 iemand geholpen door hem een euro te geven voor zijn examens te kunnen afleggen maar spijtig genoeg kunnen we ze niet allemaal helpen.)

Hetgene waar we ze het meest mee kunnen helpen is het geven van ons brood of ander eten want ze hebben altijd wel nog honger. Hier in Kasoa kunnen er al 4 mensen eten voor samen maar 4euro (drank inbegrepen). Natuurlijk kunnen we dit niet altijd doen maar je ziet altijd wel dat ze honger hebben. Als je hen vraagt wat ze willen eten dan antwoorden ze meestal met 'het mag van alles zijn'. Zelfs droog brood met water is al genoeg, ze zijn je er zeer dankbaar voor.

Voor de rest spelen we met de kinderen, praten we met hen over vanalles. We tonen aan elkaar onze cultuur. We leren hen ook wat over de Griekse mythologie en nu hebben we ook een boek gevonden van Shakespeare's Hamlet waar we over zullen vertellen.
Op de kleintjes houden we toezicht, we spelen met ze (zonder speelgoed want dat hebben ze helaas niet), nemen hen soms mee naar de markt.

We zijn ook op lange termijn aan het kijken om een ondertussen gestart bouwproject af te werken maar daar houden we jullie nog van op de hoogte. We zullen dit afsluiten want we zijn hier al 2 uur bezig, ja, zo traag gaat het echt wel maar we vinden het heel leuk in het weeshuis, leuke en fantastische kinderen en een tof gastgezin.

Nu nog even de foto's en dan zien we jullie snel terug.

Groetjes, Adinda en Kevin

Rose van het weeshuis (3 jaar)

Rose en Abijo

Godfred (17 jaar) en Kevin

Adinda, Princela en Pepethra (deze 2 meisjes nemen we elke morgen mee naar het weeshuis om les te volgen, ze blijven voornamelijk bij ons want ze zijn niet ingeschreven, ze verstaan geen engels maar we proberen hen het een beetje aan te leren. Ze zijn 6 en 7 jaar en zijn nog nooit naar school geweest. Ze leven in de buurt van ons gastgezin)

Kerkzang in school van weeshuis


Adinda en Christian, de jongste telg van het weeshuis (1,5 jaar)

Dit zijn de slaapkamers.
De kindjes van het gastgezin

Dag iedereen!

Ondertussen is er al heel wat gebeurt en daar geven we jullie graag een update over.

Woensdag
's Ochtends kregen we terug les van Tina over hoe we gezond kunnen blijven in Ghana. We hebben uitleg gekregen over welke plaatsen we kunnen bezoeken, welke we beter kunnen vermijden, zoals het zwemmen in meren en vijvers wordt zeker afgeraden. We hebben ook veel uitleg gekregen over malaria. Tot onze grote verbazing zijn de ziekenhuizen in Accra gespecialiseerd om malaria te bestrijden. Het is een vaak voorkomende ziekte, ook al probeer je je ertegen te beschermen, het kan altijd voorkomen net zoals wij de griep hebben in ons land. Het is zeker geneesbaar en na een drietal dagen van antibiotica kom je er alweer bovenop.

Ze heeft ook wat uitleg gegeven over een paar plaatsen die bezocht kunnen worden. Zo kan je in het noorden gaan kijken naar een dorp waar de krokodillen tussen de mensen leven en waar ze volgens de legende bevriend mee zijn geworden. In het zuiden vind je een overeenstemmend dorp waar de apen tussen de gewone bevolking leven. Centraal gelegen in Ghana kan je een dorp bezoeken die gebouwd is op het water en waar je naartoe kan varen. Eenmaal daar aangekomen kan je genieten van de lokale dans en muziek en 's avonds terugkeren naar het dichtsbijzijnde dorp.

In de namiddag hebben we een les gehad in 'Twi'. Dat is de lokale taal in de regio van Accra, de plaats waar wij zullen werken. Enkele voorbeelden zijn:
Aai = ja
Dwebbi = neen
(We zullen het pas meer beheersen wanneer we een tijdje bij het gastgezin verblijven)
Daarna hebben we een intense Afrikaanse dansles gekregen die zo een uur heeft geduurd en waar we veel hebben bij afgezweet (Kevin toch ). Daarna hebben we een uurtje leren djembe spelen en het ritme aanleren (Adinda heeft toch achteraf nog wat pijn gehad aan haar arm door ons Belgisch voorval).

Donderdag
In de ochtend hebben ze ons gebracht naar de kookschool (waar we een Nederlands koppen zijn tegengekomen) waar we een Ghanese maaltijd leerden klaarmaken. We hebben fufu (pikante rijst) met gefrituurde kip klaargemaakt, gemengd met een op bananen-lijkende vrucht/groente en boontjes. Soms moesten we wel een oogje dichtknijpen voor de hygienische omstandigheden want alles was in de buitenlucht (En ja, onze kookkunsten werden geapprecieerd).

Weetje van de dag
In Ghana lopen veel jonge meisjes met zakken koud drinkbaar water op hun hoofd. Deze zijn veel goedkoper dan het water die ze hier verkopen in flessen maar spijtig genoeg drink je ze uit een plastiek zakje waardoor je het ook niet meer kan afsluiten. Maar het is goedkoop, verfrissend en een gegarandeerde kwaliteit.

Deze avond hebben we nog een laatste maaltijd gehad met onze nieuwe, toffe collega's/vrienden want vanaf morgen gaan we elk onze eigen weg uit.

We kijken alvast uit naar morgen. Het is zo'n 2 uur rijden naar Kasoa maar we worden vergezeld door het hoofd van het SYTO-kantoor in Ghana, nl: Mevr. Tina Duah zelf.

Het kan nu wel een langere tijd duren voor we terug iets van ons laten horen want we weten niet of we in Kasoa toegang hebben tot het internet. Anders komen we in het weekend terug naar Accra om de site 'up to date' te houden.

Geniet van de foto's, we hopen dat jullie het allemaal goed stellen en tot de volgende keer!

Groetjes, Adinda & Kevin

'De op banaan-lijkende vrucht/groente'

Our 'all-American' friend

'Mit vennliche gruten'

'Die Deutsche und Amerikanische leute'

'Our last evening, it was nice to meet you all!'

Hallo iedereen!

Hier zijn we terug met een beetje uitleg. Ondertussen hebben we ook al een aantal mensen leren kennen die deelnemen aan het SYTO-projec waaronder: een Amerikaan, een Zweed, een Duitser en een Britse. Het is dus zeker internationaal hier!

Maandag zijn we begonnen en om 9.30u kwam Charles, onze SYTO-begeleider ons ophalen om naar het hoofdkantoor te gaan. Hier hebben we onze eerst les gekregen van mevr. Tina Duah, die ons informatie geeft rond de lokale cultuur. Hierbij hebben we geleerd dat je de linkerhand niet mag gebruiken en zeker niet om te zwaaien want het is zo onbeleefd. De vuile dingen in het leven doe je hier blijkbaar met de linkerhand, wat natuurlijk wel moeilijk is voor Kevin, want die is linkshandig . Verjaardagen worden niet gevierd hier, terug moeilijk voor Kevin die 23 wordt op de 31ste januari...
Zeg nooit over hun cultuur 'this is crazy' want dit beschouwen ze alsof we zeggen dat de mensen gek zijn. We weten wat we mogen dragen op welke gelegenheden en plaatsen en hoe we het best omgaan met de mensen zoals niet verlegen zijn om een hand te schudden.
Want Ghanese mensen zijn ZEER fysiek in het contact met hun medemens.

Daarna zijn we naar het strand geweest om even te verpozen waar Charles ons heeft doen kennis maken met de lokale gerechten en zo leerden we ook onze nieuwe collega's kennen, die eigenlijk stuk voor stuk zeer sympathiek zijn. We zijn heel veel aangesproken door mensen die vanalles wilden verkopen want als je hier blank bent, dan heb je volgens hen natuurlijk veel geld. Het is niet makkelijk om neen te zeggen maar tot nu toe zijn we 'souvenir-vrij', jammer voor de familie

Als je hier ergens naartoe wil gaan, dan moet je de busjes gebruiken. Deze vallen uit elkaar, zijn overvol, het is er snikheet maar gelukkig goedkoop.

Weetje-van-de-dag: Als mensen hier overlijden, dan worden ze soms begraven in een kist aangepast aan hun beroep. Zoals, was je een treinconducteur, dan wordt je begraven in een treintje. We hebben vliegtuigjes, kippen en kisten met raampjes gezien. Nu, de kisten zijn wel heel artistiek en kleurrijk afgewerkt, echt knap om te zien.

Dinsdag
's Ochtends weer les gehad van Tina, informatie gehad over het verblijven in een gastgezin, hoe het gastgezin trots is om Westerlingen in huis te hebben, ze nemen je dan ook overal mee naartoe, zelfs naar begrafenissen...
We hebben uitleg gekregen hoe we moeten reageren als we positieve of negatieve opmerkingen geven en ze heeft ons ook geholpen op het reageren bij benadering want er zijn verschillende manieren met andere bedoelingen om de hand te schudden. Huwelijksaanzoeken zijn hier veel voorkomend en je hoeft de persoon echt niet te kennen, onze Duitse collega is al ten huwelijk gevraagd

In de namiddag zijn we naar de markt geweest (zie foto's). Het is er zeer anders dan bij ons, zeer druk, vuil. Iedereen wil je dat je bij hen koopt. We hebben vaak handjes moeten schudden en ook het woord Ubruni is vaak gevallen (in positieve zin).

Dan zijn we naar het museum geweest waar de eerste president van Ghana begraven ligt. Hij had ervoor gezorgd dat Ghana onafhankelijk werd en bevrijd werd van onderdrukking, interessant om te zien.

Daarna naar het 'Cultureel Centrum' waar je allerhande handgemaakte souvenirs kon vinden, weeral veel handjes schudden en verkooptechnieken aanhoren.
Maar als we zeggen dat we vrijwilligers zijn, dan hebben ze er alle begrip voor en dan gaat de verkoop al wat naar beneden

Het is wel moeilijk om aan de armste mensen niets te kunnen geven, want als je aan 1 persoon iets geeft dan komen er honderden bij.

We gaan vanavond eten met de collega's en morgen hebben we Afrikaanse dans en djembe lessen. Geniet van de foto's en tot later!

Groetjes, Adinda en Kevin

Hallo iedereen!

Hier ons eerste berichtje vanuit Ghana. Gisterenochtend zijn we aangekomen na een bijna 24uur durende reis. Vliegen met Maroc Airlines is een ervaring op zich, weinig ruimte, ouder toestel dus donker en muf. Hebben ook wat last gehad van turbulentie maar we zijn uiteindelijk veilig aangekomen op onze bestemming. We leerden een Zuid-Afrikaanse man kennen, nl: Glenn, die ons heel wat geholpen heeft. Bij aankomst stond onze SYTO-man er nog niet maar gelukkig konden we via Glenn's gsm bellen en toen stonden ze er binnen 10 minuten er. Ook bij de bagage-afhandeling bleek hij een fantastische hulp te zijn want zo werden er niet al te veel vragen gesteld bij onze steriele naalden die we mee hebben voor het ziekenhuis

We logeren voor het ogenblik in het Pink Hostel te Accra want maandag beginnen onze introductielessen. Om 9.30u worden we opgehaald door Charles, onze SYTO-begeleider. Vrijdag reizen we uiteindelijk door naar Bawjiase waar we zullen werken.

Momenteel zitten we dus in Accra, wat de hoofdstad is van Ghana. Het is hier bedrukkend warm, maar gelukkig is er nu nog een airconditioner op de kamer. Deze luxe zullen we verliezen op vrijdag als we vertrekken naar Bawjiase.

We hebben al in de straten gewandeld, al een stuk van de sloppenwijk gezien waar de openliggende riolen best wel een geurtje verspreiden. Cola, fanta of andere frisdrank drink je in het winkeltje zelf. Veel kraampjes voorbij gewandeld waar je eten, drank en andere dingen kunt kopen.

Sommigen lachen spontaan als ze ons zien aankomen, het woord Ubruni hebben we al gehoord wat 'blanke' wil betekenen en het lijkt erop dat ze denken dat we rijk zijn...

Voor de rest zijn we heel goed ontvangen, vriendelijke mensen en toch lekker eten (nog geen maagpijn ). We wachten ongeduldig op morgen want dan begint het!

We zullen up to date houden, maar dit is niet makkelijk met een qwerty/marokaans toetsenbord en het frequent uitvallen van de computer/stroom.

Veel groetjes,

Adinda & Kevin

Hallo!

Voor de personen die ons een briefje of een postkaartje willen versturen in Ghana, of voor diegenen die ons persoonlijk willen bezoeken, hier is ons persoonlijk adres:

Mr.Michael Tenkorang
(Van Poucke Adinda) of (Mestdagh Kevin)
P.O.Box 13
Bawjiase
C/R
GHANA

Groetjes,

Adinda & Kevin

Hallo iedereen!

Wij zijn Adinda en Kevin en zullen de komende 6 maand onze tijd doorbrengen in Ghana. Hierbij zal de één werken in een weeshuis en de andere rond een HIV/AIDS-project. Langs deze site willen we jullie op de hoogte houden van onze ervaringen.

Hou de site zeker in de gaten want we houden de site up to date. Bij het aanklikken van 'Comments' kunnen jullie altijd een respons terug geven, wat natuurlijk ook leuk zal zijn voor ons.

Langs deze weg willen we ook nog alle mensen bedanken die ons hebben gesteund, zodanig dat we op 1 december richting Ghana kunnen vertrekken.